null Beeld

FotoalbumNoor Hellmann

Mijn vader was altijd positief ingesteld, hij bleef vooruitkijken, dat heeft mij enorm gestimuleerd

Lieske Dekker-Vrijenhoek (60) ervoer steeds meer diepgang in het contact met haar vader Ger Vrijenhoek. Ze kijkt terug op een heel waardevol laatste jaar samen.

Noor Hellmann

“Mijn vader was een man van weinig woorden, van daden des te meer. Hij bekommerde zich om anderen, zette zich onder meer in als vrijwilliger bij Philadelphia, een stichting die mensen met een beperking ondersteunt, maar ook thuis deed hij veel. Hij zorgde voor mijn moeder die reuma had en voor mijn zusje met een verstandelijke beperking. Na het overlijden van mijn moeder had hij meer bewegingsruimte. Tweeëneenhalve maand na haar dood gingen we in oktober 2016 met hem naar Terschelling. Ik heb toen een huifkartocht over de Boschplaat geboekt en daar is deze foto gemaakt. De foto is me dierbaar en hangt hier in de kamer. We hebben hem gebruikt voor op zijn rouwkaart toen hij in 2017 op 86-jarige leeftijd aan kanker overleed.

“Hij wist al een tijd dat hij ziek was maar zat niet bij de pakken neer. Hij accepteerde dat hij steeds minder kon en genoot van de dingen die we ondernamen in de maanden die hem gegeven waren. Op Terschelling liep hij al slecht, fietsen was moeilijk - die huifkartocht was een uitkomst. Hij vond het heerlijk, je ziet het aan de lachrimpeltjes naast zijn oog. Wat deze foto ook zo prachtig uitdrukt is hoe hij in het leven stond: hij bleef vooruit kijken en geïnteresseerd in alles.

“Zijn positieve instelling heeft mij enorm gestimuleerd. Ik zag de toewijding waarmee hij mijn moeder bijstond die steeds hulpbehoevender werd. Hij zocht naar andere wegen, naar wat ze dan nog wel kon. Mij steunde hij me verder te ontwikkelen en nieuwe mogelijkheden te onderzoeken. Ik had lager onderwijs en ben in de avonduren een hbo-opleiding gaan volgen.

Kinderfeestjes vierden we in school

“Hijzelf was onderwijzer. In de avonduren haalde hij later nog zijn hoofdakte en deed hij een opleiding pedagogiek, waarna hij hoofd der school werd van een protestants-christelijke basisschool in het dorp Honselersdijk in het Westland. Het was echt zíjn school, de school van meester Vrijenhoek. Ons huis zat eraan vast. Als het regende en in de vakanties mochten we in de hal van school spelen. Ook kinderfeestjes vierden we daar.

“Mijn zusje en ik hebben nog bij mijn vader in de klas gezeten – in die tijd was dat niet ongewoon en voor mij voelde het heel natuurlijk. Als dochter van de hoofdmeester moest ik wel op mijn tellen passen: ik had een voorbeeldfunctie in het dorp. Dat vond ik benauwend. Er werd van mij verwacht dat ik meedeed aan alle acties voor goede doelen, en ik liep altijd met het zendingsbusje van de hervormde kerk langs de deuren. Maar het heeft nooit tot botsingen met mijn ouders geleid. Ik was een rustig en volgzaam kind. Ik las graag. Daar vonden mijn vader en ik elkaar in. Ik ging ook graag met hem mee naar musea.

“Het geloof speelde een belangrijke rol voor hem. Hij was hervormd en zat in de kerkenraad, maar hij keek verder dan zijn protestantse wereldje. Als schoolhoofd zocht hij samenwerking met de openbare en de rooms-katholieke school. Ruimdenkend als hij was vond hij dat hij overal zijn neus moest laten zien. Zo gingen we weleens naar de gereformeerde kerk omdat hij op school ook gereformeerde kinderen had. Om dezelfde reden deden we de ene week boodschappen bij de hervormde slager en de andere week bij de gereformeerde slager.

“Vroeger zei hij: het kan me niet schelen welk geloof je hebt, als je maar gelooft en daar naar leeft. Hij was stellig en wist duidelijk wat hij wilde: zo doen we het, want zo ben ik het gewend. Je moest van goeden huize komen om hem van een andere mening te overtuigen. Na zijn pensioen werd hij milder en kreeg zijn gezicht een meer open uitdrukking. Alles had altijd om school gedraaid, maar de vele onderwijsveranderingen begonnen op hem te drukken. Een last viel van zijn schouders toen hij stopte, er kwam ontspanning.

Oordeel niet te snel, leerde hij me

“Hij kreeg een grotere rol in mijn gezin toen wij eveneens een kind met een beperking bleken te hebben. Hij ving mijn twee kinderen op en bood mijn zoon een luisterend oor. Ik ervoer zijn warmte en betrokkenheid, ook nadat mijn man en ik uit de kerk waren gestapt. Hij vond dat jammer maar hij begreep het wel. Wij hadden teleurstellende ervaringen gehad. De gesprekken daarover met hem hielpen mij me niet te laten ontmoedigen als je je verwachtingen moet bijstellen. Oordeel niet te snel. Hij hield mij voor: ‘Wie zichzelf overwint is sterker dan wie een stad inneemt’.

“Pas de laatste jaren gaf hij zichzelf meer bloot. Ons contact kreeg meer diepgang, ook omdat ik zelf ouder ben geworden. Het laatste jaar was zo waardevol, we hebben nog veel gedaan. Maar als we elkaar zagen konden we ook goed een boek lezen en samen stil zijn.”

Wilt u ook worden geïnterviewd over een voor u bijzondere foto? Mail:fotoalbum@trouw.nl

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden