FotoalbumTara O'Connor

Mijn ruimdenkende Ierse oma is haar tijd altijd ver vooruit

Tara O'Connor met haar oma Mary tijdens een vakantie in het Zeeuwse Veere. Tara staat links van haar oma.   Beeld
Tara O'Connor met haar oma Mary tijdens een vakantie in het Zeeuwse Veere. Tara staat links van haar oma.

Tara O’Connor (21) is opgegroeid in Nederland, haar oma Mary O‘Connor (81) woont in Ierland. Sinds corona is Tara niet meer bij haar geweest. Ze mist haar. ‘Zodra het weer kan, stap ik op het vliegtuig.’

Mijn oma woont in Blanchardstown, een stad in de buurt van Dublin. Toen mijn broertjes en ik klein waren zagen we haar ongeveer twee keer per jaar: met kerst als wij daarnaartoe gingen en in de ­zomer als zij naar Nederland kwam. Mijn opa, die zes jaar ­geleden is overleden, zagen we helaas minder vaak omdat hij vliegangst had en nooit meeging.

’s Zomers logeerde mijn oma altijd bij ons in een vakantiehuisje in Veere, Zeeland. De foto is daar genomen, in 2007 of 2008, ik sta links van haar. Waarschijnlijk waren we op weg om een ijsje te halen. We zijn tweetalig opgevoed, dus Engels praten was voor ons nooit een probleem. Mijn opa heeft nog een poging gedaan een beetje Nederlands te leren, dat is niet gelukt. Mijn oma begon er niet aan. We moesten altijd erg lachen als ze probeerde ‘hagelslag’ uit te spreken.

We hebben een kleine familie. Mijn Ierse vader vindt het daarom belangrijk dat we het contact goed onderhouden. Ik heb een heel sterke band met mijn oma, en ook met mijn tante en neefjes en nichtjes in Ierland. Toen ik dertien was, mocht ik er voor het eerst alleen naartoe, ik weet nog dat ik huilend op het vliegveld stond omdat ik het zo spannend vond. In de loop der tijd speelde de afstand steeds minder een rol, en de tickets waren goedkoop: vóór corona ging ik er elke maand wel een weekendje heen. Op vrijdag nam ik mijn tas met spullen mee naar werkcollege en na afloop vertrok ik direct naar Schiphol.

Vertrouwde plek

Mijn oma woont nog in het huis waar mijn vader is opgegroeid, het is een fijne plek waar ik mijn eigen kamer heb. Het voelt een beetje als thuiskomen als ik daar ben, het is zo vertrouwd. Als kind al vond ik het er heerlijk, ik heb gelukkige herinneringen aan kerst daar. Nu ben ik er al een jaar niet meer geweest, dat vind ik het ergste van corona. Ik studeer rechten in Utrecht, afgelopen zomer zou ik haar de stad en mijn nieuwe kamer laten zien, maar dat ging niet door. We missen elkaar en hebben het vaak over de dag dat we eindelijk weer mogen reizen. Dan laat ik alles uit handen vallen en neem het eerste vliegtuig naar Dublin.

Gelukkig spreken we elkaar wel. Ze belt vaak om te vragen hoe het gaat, we appen en facetimen – ja, ze is handig in die dingen. Ook in andere opzichten is ze modern en progressief. Toen ik een jaar of veertien was, liepen we een keer door Dublin om te shoppen en zagen we een meisje dat handtekeningen verzamelde voor legalisering van abortus. Mijn oma liep direct op haar af om de petitie te tekenen, ze was heel enthousiast en zei: ‘Wat geweldig dat je dit doet, hier moeten we voor vechten!’ Ik vind het mooi dat ze zo passievol is en opkomt voor vrouwenrechten en het homohuwelijk. Ik ben ook zo. Later wil ik voor de VN werken en me inzetten voor mensenrechten en gelijke rechten voor mannen en vrouwen.

De meeste Ieren zijn conservatief, mijn oma helemaal niet. Ze is haar tijd altijd vooruit geweest, dat bewonder ik. In haar jeugd liep Ierland erg achter, er was veel armoede. Soms was er niet genoeg te eten, zij had nog het geluk dat ze op een boerderij woonde.

Studeren was geen optie

Ze is heel intelligent maar studeren was geen optie, ze is meteen gaan werken. Later heeft mijn opa haar gestimuleerd toch nog naar de universiteit te gaan – tegelijk met haar dochter is ze begonnen.

Zestig was ze toen ze archeologie ging studeren, haar medestudenten vonden het heel grappig dat ze in de collegebank zat. Met sommigen raakte ze bevriend, dat zijn nu veertigers en vijftigers. Na haar studie heeft ze nog lang op haar knieën opgravingen gedaan. Op een gegeven moment vond ze het mooi geweest, maar haar belangstelling voor archeologie en geschiedenis is onverminderd. Ze heeft een grote algemene kennis, je kan haar alles vragen.

Ik vind het knap dat ze ondanks een moeilijke jeugd zo ver is gekomen. Als ze denkt: dat ga ik doen dan zet ze zich voor honderd procent in. Ze heeft een vurig karakter. Ik heb wel ruzies met haar gehad, vaak over kleinigheden en dan kan ze ontploffen. Maar ze is ook heel liefdevol en belangstellend, ze weet altijd wanneer ik een tentamen heb. Ze is niet iemand die achter de geraniums gaat zitten, ik hoop dat ik op dezelfde manier oud word en net als zij altijd positief blijf.”

Wilt u ook geïnterviewd worden naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail: fotoalbum@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden