ColumnMaddy Hulshof

Met alle oude herinneringen naar een nieuw huis

Haar ziel zat al weken onder de arm en nu moest haar zaligheid in dozen. We vroegen de verhuizers hoeveel dozen de gemiddelde bewoner nodig had. De zussen en ik dachten tussen de zes en acht. Het bleek tussen de tien en twintig.

Mijn zus, die van de handigheid en het geduld, was alvast begonnen met inpakken. De spullen waarvan ze zeker wist dat die mee moesten, hield ze voor mijn moeders rechteroog: ‘Kijk mam, dit gaat ook mee’. Aan haar linkerkant, de kant van het oog dat niks zag, stond een vuilniszak waar het sleetse in verdween. Ze zat tussen de dozen op haar rollator en hield de wacht. Benen over elkaar en een aardappelmesje in haar hand. “Zo mam, probeer je er nu nog een einde aan te maken?”, vroeg ik. Ze lachte. “Dat zou dan wel een paar dagen duren, dit mes is veel te bot.”

‘Niks van waarde’

De afgelopen weken verdwenen af en toe namen en dingen die ertoe doen in de plooien van haar herinnering, maar nu was ze verrassend vrolijk en helder. De verzorgsters vroegen ons om kostbare sieraden mee te nemen zodat ze die niet kwijt zouden raken tijdens de verhuizing. Mijn moeder stak haar handen in de lucht. “Dit is alles wat ik heb, er is niks van waarde bij. Voor een ander dan.” Ze aaide haar armband. “Deze heb ik al zeker vijftig jaar om, ik heb er lang voor moeten sparen.” Als jonge weduwe kreeg ze niks cadeau. De armband heeft ze bij elkaar gespaard met zegeltjes van de eerste kruidenier in ons dorp.

Er schoot haar iets te binnen, ze kwam wat rechterop. “Mijn vla-bakje, mag dat mee van jullie?” Ooit waren er vier bakjes in zachte kleuren, voor ieder kind een. Altijd ruzie over het gele bakje dat niemand wilde omdat er een vlekje op zat. En juist dat bakje heeft ze nog bewaard, het wordt dagelijks gebruikt. Ook gespaard met zegeltjes. De armband, het vla-bakje en mijn moeder, weerloos en alleen van waarde voor wie het weet.

De klok moest ook mee, want ‘die doet het nog af en toe’. Daar moesten wij dan weer om lachen en slikken tegelijk. Uit haar nachtkastje kwam een zwart vierkant doosje met daarin haar oude horloge. Het stond stil ‘maar was verder nog goed’ zei ze.

Een hels karwei

De dag van de verhuizing werden alle bewoners vroeg naar een zalencentrum gebracht. Een hels karwei, met een ongelooflijk opgewekte nauwkeurigheid uitgevoerd door de verzorgsters van goud. De bewoners werden de hele dag afgeleid met bingo en muziek. Ik kreeg een filmpje doorgestuurd. Mijn moeder, op haar hoede want een wenkbrauw omhoog, meeklappend met accordeonmuziek. Ik wist wat ze dacht: ‘Ach ze doen toch hun best’.

Aan het eind kon ik haar ophalen. We reden naar het nieuwe huis dat zo ver weg was, ‘misschien wel twee kilometer’. Haar andere dochters stonden al te zwaaien voor het raam, ze wuifde terug. Even geen besef van weerloos zijn maar het vaste middelpunt van ons gezamenlijke leven. We hielden haar uit de wind, draaiden bij zodra we wisten uit welke hoek die kwam. De zussen hadden de meubels precies zo neergezet als in haar oude kamer. De dozen waren uitgepakt en stonden in elkaar gevouwen op de gang. Het waren er zes.

De moeder van Maddy Hulshof is goed van geest, maar oud en haar dagen zat. Ze moet verhuizen en heeft daarover niets te zeggen.  

Lees ook: 

Een eerste blik op haar nieuwe woning in ‘de kazerne’

Ze mag komen kijken en ik ga met haar mee. Binnenkort verhuist ze, samen met de andere bewoners, naar een tijdelijk verzorgingshuis. Over twee jaar kan ze weer terug, dan staat er een knispervers nieuw huis voor oude mensen. Maar nu moeten ze even weg naar de rand van het dorp. ‘De kazerne’ noemt ze het, zachtjes vanachter haar hand.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden