Schrijverscolumn Gerbrand Bakker

Marc Almond in The Hague, oh nee, Tilburg

In de aanloop naar een optreden van Marc Almond in 013 in Tilburg besefte ik na lang nadenken dat het pas het derde popconcert van mijn leven zou worden. In de jaren tachtig van de vorige eeuw bezocht ik Torhout of Werchter, daar wil ik vanaf zijn. Vreselijk. We arriveerden vroeg, zaten nogal vooraan op het grasveld, na een half uur was ik al vreselijk verbrand en op een bepaald moment draaide ik me om. Tienduizenden mensen! De paniek die me toen beving, raakte ik de hele dag en avond niet meer kwijt en toen duizenden mensen hun vuisten ritmisch in de lucht staken bij ‘Biko’ van Peter Gabriel, was ik op de rand van een zenuwinzinking.

Daarna zag en hoorde ik Chi Coltrane in Paradiso. Dat ging er al een stuk beschaafder aan toe, vooral ook omdat er in de zaal tafels en stoelen neergezet waren, waarschijnlijk om te verhullen dat er tamelijk weinig mensen een kaartje gekocht hadden voor de zangeres van ‘Go Like Elijah’ en ‘You Were My Friend’.

Pilletjes

En nu dus Marc Almond, de zanger van Softcell. Heel veel mensen wisten niet over wie ik het had als ik vertelde welk concert ik ging bezoeken. “Wat?!” zei ik dan. “Marc Almond! ‘Tainted Love!’” Ik maakte me weer een beetje zenuwachtig en vroeg Anton Dautzenberg, die me dit concert cadeau deed, hoe groot dat 013 was. “Klein, toch?” vroeg ik hoopvol. Nou, er gingen drieduizend mensen in. Dat kreeg ik ’s middags te horen, tijdens de presentatie van het tweede gedicht van de stadsdichter van Tilburg, zijnde Anton Dautzenberg, in Boekhandel Livius de Zevensprong. Gelukkig was het verre van uitverkocht en was het balkon afgesloten met zware zwarte gordijnen. We stonden vlak bij de bar, tamelijk vooraan. Anderhalf uur lang werd het bier met korte tussenpozen aangevoerd. Bij de muntenverkoop had ik aan de mevrouw achter de balie gevraagd of ze ook ‘pilletjes’ verkocht, omdat ik van neef Casper weet dat dat is wat je doet tijdens concerten: pilletjes slikken en heel veel water drinken. Nee, aan pilletjes deden ze niet, zei de mevrouw zonder te lachen.

Stipt om 21.00 uur kwamen Marc Almond en de band het toneel op.”‘Hij is geen diva!” schreeuwde ik in het oor van Anton. “Maar wel enorm verbouwd!” schreeuwde Anton terug. Almond is 62 en ziet er van een afstandje uit als een jongen van 23. Eerst maakte hij de standaard foute opmerking door te zeggen hoe blij hij was om nu ein-de-lijk eens in The Hague op te treden. De Tilburgers riepen niet eens boe. Daarna begon het concert. Marc Almond stond erom bekend dat hij er nét naast zat met zingen, het was nét niet onzuiver. Nu kwam er vanaf het toneel zo’n ongelofelijke bak herrie dat nauwelijks uit te maken viel of hij vals zong of niet.

Dat was ik even vergeten: het lawaai dat zo’n optreden maakt. Ik voelde aan mezelf dat ik het heel speciaal vond dat ik zo vlak bij deze beroemde zanger stond. Dat ik in zijn aanwezigheid verkeerde. Ik keek om me heen en besefte dat ik het publiek nogal onverwacht vond. “Ik zie helemaal geen ouwe homo’s!” schreeuwde ik in Antons oor. “Ik wel!” schreeuwde hij terug en wees op mij. Ik gooide hem toen per ongeluk een kwak bier in zijn gezicht. Het was een geweldige avond. Almond sloot af met ‘Tainted Love’ en ‘Say Hello, Wave Goodbye’. Stipt om 22.30 uur was het afgelopen. Ik vraag me af wanneer iemand Almond verteld heeft dat hij helemaal niet in Den Haag was geweest. Het bleef nog lang onrustig in Tilburg.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden