ColumnMargot van Schayk

Lijf, je bent perfect, en dat ben je altijd geweest

Margot van Schayk (46) overleefde kanker als kind maar kreeg de ziekte drie keer terug vanaf haar 34ste. Deze keer is het ongeneeslijk. Ze schrijft zes columns over levenslust en doodsangst.

We kennen elkaar al mijn hele leven en ik wil je eens wat zeggen. Steeds maar gaat het over de gevoelens en de gedachten. Of de wil om door te gaan of de zin van alles. De afdeling ongrijpbare zaken draait overuren in het hoofd. En áls het dan eens over jou gaat is het samen in één zin met ziekte, medicijnen, behandelingen. Alles wat er mis gaat, alles wat pijn doet. Hoe jij faalt en teleurstelt. Hiermee doe ik je tekort. Jij bent mijn lijf.

We deden en we vierden

Het is het beklemmende gevoel in mijn longen waardoor ik nu besef hoeveel voldoening een zorgeloze hap adem geeft. Het is de scherpe rugpijn die me in een ruk terugbrengt naar onze uitbundige moves op de dansvloer. We klommen op zo’n avond nog wel eens samen op een podium of tafel. Iets waarop te dansen viel. Waarom niet, dachten we. Nou, veel werd er niet gedacht op zo’n moment. We deden. We vierden. De volgende dag bleven we misselijk liggen totdat het opklaarde. Dan een stukje buiten lopen voor nieuwe energie en extra vroeg naar bed. Altijd samen.

Recovery Queen, zoals mijn zus me noemt. Want ziek worden kan je. Maar wat je vooral goed kan is béter worden. Steeds weer. Jij kent het geheim van het herstel. Jij kan harmonie terugbrengen in chaos. De dramatisch bloedende knie na de val uit het klimrek op school maakte je in no time weer als nieuw. Jouw cellen ruimen op en nemen hun posities in. Jij weet wat je te doen staat. Ook toen de chaos veel groter was dan een kapotte knie.

Kwaadaardige cellen wist je weer tot harmonie te verleiden. Goed, er waren óók radioactieve stralen, chemo’s en operaties voor nodig. Maar toen hielden ze ook weer lange tijd hun mond.

Waardering

Wat gaat er eigenlijk veel goed. En wat ben ik dan toch vaak kritisch op je. Mijn gezicht vind ik te rond. Ik zie in fotoboeken hoe ik, lang voordat het duckface heette, mijn wangen naar binnen zuig in de hoop dat ik dan knapper lijk. Over mijn billen wilde ik graag iets langs dragen tot ik eindelijk door had dat mijn achterkant heus wel gezien mocht worden. Toen was ik al tegen de veertig. Ik kan niet zeggen dat ik je altijd de waardering heb gegeven die je verdient. Het ziek worden springt meer in herinnering dan het beter worden.

De pijn in mijn schouder waarmee ik zes weken geleden opstond schreef ik toe aan een blessure; ‘frozen shoulder’ zocht ik op. Met mijn kiezen op elkaar bleef ik de boel iedere dag bewegen. Totdat uit de scan bleek dat de ziekte ook naar mijn schouder is uitgebreid. Mijn mooie schouder. Waar zoveel blitse tasjes en zware rugzakken op gehangen hebben. Waar ondanks alles heel wat engeltjes op zitten. Waar een lieve baby op lag bij te komen na een flesje. En af en toe een dronken en/of verdrietige vriendin. Schouder. Je draagt, je tilt, verleidt, verkrampt, je houdt geliefden stevig vast en rijen gesloten. Ik geef je niet op nu.

Nou dat wilde ik zeggen, lijf. Dat je perfect bent en altijd al was. Zonder jou is er geen leven. Jij bent het huis waar de Kopf een kamer huurt. Die zo graag denkt dat ze de ster is op het feestje. 

Margot van Schayk is auteur van het boek ‘Ik val niet, ik dans’ en werkte als innovatiemanager bij KRO-NCRV. Ze woont samen met haar man en hun zevenjarige zoon. Haar overige columns vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden