SchrijverscolumnGerbrand Bakker

Lieve, lieve Margriet van der Linden, het kán nog!

‘Ik herinner me de presentatie van ‘Jasper en zijn knecht’, voor Athe­naeum aan het Spui. Er werden meerdere Privé-domeinen tegelijk gepresenteerd. Er was bijna niemand, mensen liepen voorbij, onderweg naar andere dingen, andere plaatsen. Van die blikken die Amsterdammers kunnen hebben, zo’n blik van val me niet lastig, ga aan de kant, doe dit ergens anders. Onrust. Prachtig weer, zon, warm. Juni. Een openbaar gesprek met Anton de Goede dat nogal chaotisch verliep, iemand – het zou een medewerker van de uitgeverij geweest kunnen zijn – die vanaf de zijlijn riep: ‘Vier sterren in NRC!’ Het zal dus op een vrijdag geweest zijn. Sodeflikker op met je sterren, dacht ik. Laat me even hier rustig staan met dat boek in mijn handen.”

Hoofdstuk 74, bladzijde 243 van ‘Knecht, alleen’. Als u dit leest is het bijna dinsdag en dan komt dat boek uit. In die prachtige Privé-domeinreeks van De Arbeiderspers. Ik heb gevraagd om een omslag in een paarstint. Ze hebben een aantal vaste tinten en ik had zin in paars. De vorige was oranje, maar dit voelde niet als een oranje boek. Dit is een paars boek. En het is van mij. 

Dat is wat ik maar aan wil geven met het citaat hierboven. Als het bij mij in de boekenkast staat, is het goed. Dan is het in feite al klaar. Dat ik uit die kast kan pakken, openslaan en mijn neus erin steken. En dan snel weer terugzetten. Van mij. Mijn boek. Recenseer maar een eind weg, lees maar een eind weg, heb maar een mening. Of niet. Je mag het wegleggen, in een hoek smijten, maar je mag het ook op een prominente plaats op de salontafel leggen en er zo nu en dan liefdevol naar kijken en eventuele gasten zeggen: ‘Dát boek moet jij lezen’.

In een mailtje viel wel het woord M

Ik heb mijn moeder min of meer verboden het te lezen. Zo’n soort boek is het. Er zal op de uitgeverij geprobeerd worden het onder de aandacht te brengen, maar dat ontgaat mij hier in de Eifel. Het literaire leven voelt zo ver weg, is zo iets van vroeger, zo uit een vorig leven. 

In een mailtje viel wel het woord M. Dat is geen woord, het is een letter, maar als het slaat op het programma van Margriet van der Linden is het wél een woord. Toen dacht ik bij mezelf: dat zou wel goed zijn, en gezellig bovendien. Ik zat eens op de Uitmarkt te signeren met Margriet van der Linden en we hadden het zeer genoeglijk, tussen ons in zat een heel beroemde schrijver, maar ik was zo met Margriet bezig, dat ik vergeten ben wie die beroemde schrijver was. Ook stond er in het mailtje iets over corona en de noodzaak van een zeer particulier autobiografisch boek, en ‘moet je wel in zo’n programma willen als de mensheid in oorlog is met een virus?’

Nou, ik denk van wel. Ik denk dat iedereen inmiddels zó verschrikkelijk coronamoe is, dat álles wat niet het virus betreft, meer dan welkom is. Op het moment dat ik dit schrijf, is er helemaal geen sprake van M. Niks gehoord. 

Dus bij deze: lieve, lieve Margriet: het kán nog! We hebben nog vier dagen! En als je me twee whisky’s te drinken geeft voor het begint, nou, dan wordt het gezellig hoor. We kunnen over van alles en nog wat praten, het hoeft niet eens over het boek te gaan! Ik kan bijvoorbeeld allerlei handige tuintips geven, daar zitten de mensen ook om te springen. Ik kan smakelijk vertellen over J. J. Voskuil of desnoods alleen deze column voorlezen, bij die eenzame microfoon in je studio.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden