null Beeld
Beeld

ColumnMaddy Hulshof

Koffie to go – ik vond het een briljant idee

De moeder van Maddy Hulshof is goed van geest maar oud en der dagen zat. Ze moet verhuizen en heeft daarover niets te zeggen.

“Ik ben zo moe van alle bezoek”, zegt ze. Dit is nieuw. Daarbij: dagelijks mag er maar één persoon bij haar langs. Secuur geregistreerd bij de ingang van het verzorgingshuis en nauwlettend in de gaten gehouden door haar verzorgers. Kordaat sturen ze mijn moeders ruim 80-jarige zussen naar huis als zij die dag de tweede bezoeker zijn. De zussen en ik hebben dagelijks contact over wie wanneer naar haar toe wil. “Dat is heel lief, maar door die mondkapjes kan ik niet zien wat ze zeggen en dat is zo vermoeiend.” Niet alleen heeft ze nog maar een oog dat het doet, ook hoort ze maar met een oor. En dat is al 91 jaar oud.

We gaan de gang op, daar waar het gevaccineerde-­oudemensenleven zich af hoort te spelen. “Er gebeurt hier niks”, zegt ze. Aan het eind, waar het daglicht de ruimte heeft en genadeloos binnenvalt, is een zithoekje ingericht. Er zitten vijf dames onder een gelamineerd A4’tje met de tekst ‘Niet meer dan drie bewoners’. De anderhalve meter valt hier wat kleiner uit, passend bij de schaal van het leven. “Wil je daarnaartoe?” vraag ik. Ze knikt en draait verrassend wendbaar haar rollator richting daglicht.

Hun zwakke kanten tegen de sterke weg laten vallen

Van verre ziet het er gezellig uit, het is het groepje waar mijn moeder jarenlang naadloos in paste. Ze kon met iedereen praten, hun zwakke kanten tegen de sterke weg laten vallen. Compassie met de onhandige karakters, aandacht voor de minder opgewekte praters. Mensen zaten graag naast haar. De dames zien haar komen en maken alvast wat ruimte. Hun stem wordt luider, de nek verder naar voren uitgestrekt, het hoofd wat schuiner. De minzame houding ­richting een gast die je even duldt voordat je ­verder gaat met plezierige dingen. Ik zie en herken, het doet pijn. Ze is gekrompener dan de rest, het haar dunner, het gehoor slechter. Haar verdampte stukje buitenkant wordt verward met verlies van scherpte van geest. Ze maken ruimte, mijn moeder past er maar voor even tussen.

Het personeel, dat een veel scherper oog voor gradaties in oud-zijn heeft dan ik, bedacht wat nieuws. De ochtendkoffie zou voortaan niet meer op de kamer worden gebracht, maar geschonken in een ‘koffiehoek’ op de gang precies naast mijn moeders kamer. Er kwam een grenen kast met boerenbont servies. Alles helder aangekondigd en omschreven in een fleurig A4’tje met lettertype 24.

‘Ja mam, je zult echt de deur uit moeten’

“Daar ga ik niet naar toe”, zei mijn moeder toen ze mij voor de zekerheid het bericht liet lezen. “Begrijp ik nou goed dat ze de koffie niet meer komen brengen?” “Ja mam, je zult echt de deur uit moeten”, zei ik. Ze schudde haar hoofd en trok haar mond tot een streep. Ik vond het een briljant idee. Om corona te ontlopen hadden de ouderen betaald met eenzaamheid. Nu moesten ze weer wennen aan samen.

De verzorgers waren gelukkig doof voor mijn moeders gepruttel. Ze zetten haar stipt om 10.00 uur buiten de kamerdeur bij de koffiehoek. En zo kwam er een nieuwe groep om haar heen, vertrouwde mensen van vroeger, ook jong weduwe geworden. Hardhorend op anderhalve meter schreeuwden ze elkaar toe: “Wat een leven vol pech hebben wij gehad, hè?” Ze roerden hun koffie, soms zat er een koekje bij. Dichter bij de mensen en weer een stukje verder weg van de hemel.

De moeder van columnist Maddy Hulshof is goed van geest, maar oud en haar dagen zat. Ze moet verhuizen en heeft daarover niets te zeggen. Lees al haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden