null Beeld

ColumnRosita Steenbeek

‘Je hoort van die enge verhalen, maar hij is wel aardig, hè?’

We hebben afgesproken op het dakterras van Zuma, een Japans restaurant in hartje Rome, waar Ishmael werkt als groentesnijder.

Hij is terug van Sicilië, waar hij was uitgenodigd bij zijn goede vriend Rocco. Toen ik hem twee jaar geleden leerde kennen in een opvang voor minderjarige asielzoekers op Sicilië­­, zei hij dat het moeilijk was vrienden te maken onder de plaatselijke bevolking. Met een berustende glimlach vervolgde hij dat vrouwen vaak een zijstraat insloegen als ze hem zagen aankomen, met zijn donkere huid. Hij had één vriend, Rocco. “Hij is moeilijk te verstaan”, zei Ishmael, “als je je concentreert, gaat het goed. Hij beweegt ook moeilijk. Hij is heel intelligent.” Na een jaar was hij nog nooit bij Rocco thuis geweest.

Ik wilde destijds Rocco wel leren kennen. Aarzelend deed moeder Maria open en bood ons in de keuken, nog steeds wantrouwig, koffie aan.

Rocco kwam breed lachend naar Ishmael. Hij bewoog schokkerig, waarna hij met een plof ging zitten. “Ishmael vertelde dat jullie regelmatig samen uitgaan.” Rocco knikte enthousiast. Hij was twintig maar leek jonger, terwijl Ishmael met zijn achttien jaar ouder leek.

De vader van Rocco kwam er zwijgend bij zitten.

Maria vroeg waar Ishmael vandaan kwam. “Sierra Leone, geen idee waar dat ligt.” Of hij familie had. Kalm vertelde Ishmael dat zijn ouders vermoord waren in de burgeroorlog toen hij één was. Maria zette grote ogen op. Wie er dan voor hem zorgde, of hij geen broers en zussen had. Ishmael vertelde dat ook zijn broer en nichtjes waren vermoord, dat hij na de dood van zijn tante op zijn veertiende werk ging zoeken. Hij zweeg over de doorstane verschrikkingen in Libië. Maria keek me onthutst aan.

Hij is wel erg zwart

Ik vertelde dat ik Ishmael had bezocht in het grafisch ontwerpbureau, waar hij stage liep.
“Rocco wil ook zo graag werken”, reageerde Maria, “maar hij wordt telkens afgewezen.”
Toen de mannen voetbal gingen kijken, bleef ik in de keuken.
“Ik was bang om hem binnen te laten”, bekende­­ Maria. “Je hoort van die enge verhalen. Maar hij is wel aardig, hè?”
“Heel aardig.”
“Wel erg zwart, hè?”
“Ishmael is zeer op Rocco gesteld.”
“Ik ben blij dat Rocco eindelijk een vriend heeft. De jongens hier schamen zich voor ­iemand met een handicap.” Ze neemt een slok water en zegt: “Ik hoop dat Ishmael niet weggaat”.

Maar hij ging wél weg, want hij kreeg geen contract.

Daar verschijnt Ishmael op het terras, in wit T-shirt en zwartgestreepte broek. Het laatste licht valt op de koepel van de San Carlo achter hem.

“Ze waren goed voor me en hoopten dat ik bleef.”

Ook hier bij Zuma krijgt hij helaas geen contract, wat nodig is voor de verlenging van zijn verblijfsvergunning. Hij vertrekt naar Bolzano, waar hij voor vast terecht kan als inpakker bij een levensmiddelenbedrijf.

Zijn doel is een gewoon leven, zodat hij ook Rocco met zijn ouders kan ontvangen.

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden