LezersreactiesBabykoorts

Je hoeft niet alles op orde te hebben voor je zwanger wordt

null Beeld Suzan Hijink
Beeld Suzan Hijink

Hoe kun je zeker weten: ik wil een kind? Welke rol spelen sociale conventies daarbij? Die vraag stelde Rianne Oosterom zichzelf in Tijdgeest. Uw reacties.

VER VOOR DE REST

Toen ik nog studeerde (26 jaar oud) werd ik onverwachts zwanger. Dat was even schrikken, maar we zijn er vol voor gegaan. Anderhalf jaar later kwam er nog één waardoor ik als jonge moeder het diploma in ontvangst nam. Het was een pittige maar leuke tijd, met al onze nog studerende en feestende vrienden in de buurt om ons te helpen. Ook de opa’s en oma’s hebben veel opgepast, zodat ik mijn co-schappen kon lopen.

Ik ben blij dat we zelf de keuze niet hebben hoeven maken wanneer we aan kinderen toe zouden zijn. Wel vind ik het jammer dat wij altijd ver voor de rest van de vrienden uitlopen. Wij hebben onze handen inmiddels behoorlijk vrij (ook al is er later nog een derde bijgekomen), terwijl de rest met hun jonge kinderen of pubers juist druk zijn.

Mathilde Uiterwijk Meteren

WACHT NOG EVEN

Ik ben 31 jaar, met een kindje van vijf en een tweeling van bijna drie. In augustus 2015 behaalde ik mijn master, september 2015 werd onze eerste geboren. Vanaf dat moment begon een nieuw tijdperk; starten met werken én verantwoordelijkheden hebben als ouders. Na twee jaar kwam onze tweeling, iets onverwachts maar cliché welkom. Ik heb mijn baan op pauze gezet, ons sociale leven werd ook veel rustiger.

Nu na drie jaar lijkt het alsof we uit een bubbel komen. Waarbij ik denk dat ik van alles heb gemist op carrière gebied, sociaal gebied enzovoorts. Maar niets is minder waar, alles is hetzelfde. Waar deze onderbreking nu nog heel groot lijkt zal dat in de toekomst niet meer zo zijn. Mijn zusje is nu dezelfde leeftijd als ik had bij de geboorte van de oudste. Ik gun haar van harte kindjes, zou als tante enorm genieten van babyknuffels maar toch zeg ik: wacht nog maar even, geniet nu even van het alleen werken en in haar geval de verre reizen. Natuurlijk kan dit ook allemaal met kinderen, maar wel anders, zeker in de huidige maatschappij waar een enorme druk op ouders ligt.

Leanne Velthove Ridderkerk

EENZIJDIGE NADRUK OP KIEZEN

Als student - bijna 20 - werd ik in 1989 zwanger van mijn lieve, studerende vriend.Mijn mentor adviseerde me met een zorgelijke blik in de richting van de zogenaamde autonomie: “je vergooit je toekomst”. In de ogen van medestudenten las ik verholen onbegrip toen ik aangaf dat we gingen trouwen en ons kind zouden verwelkomen. In de woorden van Rianne Oosterom inderdaad: alsof het leven daarna ophoudt. Wat waren we gelukkig met onze dochter en drie jaar later met onze zoon. Met beide koters onder de arm in de trein tussen de forensen in de ochtendspits richting het kinderdagverblijf van de VU. Natuurlijk was het niet altijd makkelijk. Soms keek ik jaloers naar de medestudenten waarvan ik wist dat ze na een feestje een ononderbroken nacht tegemoet gingen, terwijl wij na nachtvoedingen om de beurt om 7.00 uur kantoren schoonmaakten om nog een beetje rond te kunnen komen. We lieten elkaar vrij en stimuleerden elkaar om te studeren en te werken.

Onze dochter (30) en zoon (27) zijn inmiddels getrouwd en hun kindertal telt op tot vier. De oudste leert deze week lezen. Dat het vroeg kinderen krijgen hen niet heeft afgeschrokken ervaren wij als ontroerend. In 2003 werd 10 jaar na zoonlief onverwacht en tot grote vreugde onze jongste dochter als toegift geboren. Opschuiven, indikken, welkom heten en liefhebben. We kenden inmiddels het devies.

De eenzijdige nadruk op het “kiezen’ (zo dat al medisch kan) van een kind is zo van deze tijd en daarmee zo ontzettend beperkend. Het gaat ervan uit dat we ons leven als een project in onze handen kunnen houden. En dat het nageslacht daar gelukkig van wordt. Natuurlijk ga je een grote verantwoordelijkheid aan. Het is goed om je daarvan bewust te zijn. Maar het leven is meer dan onze ratio kan overzien. Ook ons leven had anders, moeilijker, verdrietiger of mooier kunnen verlopen. Maar het idee dat we daar door heel lang wikken en wegen met het oog op een zogenaamd “geslaagd leven” iets aan kunnen toedoen of afdoen? Uiteindelijk is de betekenis van je leven het verschil dat je kan maken in het leven van een anderen.

Corine Dijkstra Gouda

GENIETEN EN BALEN

Wat heerlijk om Rianne Oosteroms stuk te lezen. Ja, het was heel herkenbaar. Ik heb zelf ook zo’n ‘laf compromis’ gesloten en werd moeder toen ik 28 werd (nu ben ik 35) en inmiddels heb ik drie kinderen. Ook ik had al van jongs af aan de diepe wens om moeder te worden ‘later als ik groot ben’. Ik wilde graag relatief jong moeder worden. Ik wilde graag relatief veel kinderen. Waarom? Tja. Ga dat maar eens uitleggen. Ik herken Riannes tobberige geredeneer omtrent het besluit, dat inderdaad bij de jonge vrouwen van nu zo aanwezig is. Alles vanuit het hoofd, maar zwanger (willen) worden en een kindje krijgen doe je vooral vanuit je hart en met je baarmoeder. Dat valt niet te vatten in een theorietje of een gedachte.

Als ik iets heb geleerd van het moederschap (sowieso één grote leerschool en een prachtige katalysator voor persoonlijke ontwikkeling, als dat aan wilt gaan), is het om alle oordelen van anderen zo snel mogelijk in een grote container te mieteren en te gaan doen wat je zelf weet dat goed is. Want je wéét! Zodra je er voor staat, dan doe je het en dan weet je het, hoe groot het vraagteken daarvoor ook was. Of je komt er gaandeweg wel achter in de prachtige chaos van het krijgen van kinderen.

Wat ik zo vreselijk vind om te zien, is het dodelijke perfectionisme rondom het krijgen van kinderen. Alles. Moet. Mooi. Goed. En. Leuk. Zijn. Nou, het is veel, ook mooi en leuk, maar niet alleen dat. Juist door naar die standaarden te willen leven en het zo naar buiten toe te presenteren, neem je een inkijkje weg in wat het nou echt is om ouders te worden voor wie daarover twijfelt. Het is mooier dan je dacht, en ook moeilijker dan je dacht. Het is alles x 100. Ik zou het alle vrouwen (en mannen) met een kinderwens gunnen om vanuit authenticiteit en oprechtheid van het krijgen van een kindje te genieten. En ook eens flink te balen. Je gaat fouten maken. Ook als je een ‘oude wijze moeder’ bent, ben je niet onfeilbaar. Het gaat er niet om dat je iets verkeerd doet, maar om wat je vervolgens laat zien aan je kinderen: hoe los ik het op, hoe ga ik om met een teleurstelling, wat doe ik als de dingen anders gaan? Dat - in mijn ogen - is opvoeden. Een kind leert helemaal niks van ouders met een schoongeveegd straatje, een prachtige Insta-feed of een andere mooie façade voor de bühne. Het kind leert van wat daar achter ligt. Is dat eerlijk, is dat echt? Of is dat in werkelijkheid een wanstaltige puinhoop?

Mijn punt is dat zolang je het echt houdt, je niet verkeerd kunt gaan. Dan kan niemand in je omgeving daar aan tornen, dan ben je daar niet vatbaar voor. Ga ervoor! Of vooral ook niet, als je het niet echt voelt.


Jody van den Tillaart Eindhoven

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden