ColumnRob Schouten

Je billen met je linkerhand afvegen omdat de rechterhand zogenaamd rein is, gek hoor

Afgelopen zondagavond ging het in ‘Studio Voetbal’ tussen Arno Vermeulen, journalist, en Rafael van der Vaart, voetballer. Aanleiding: de crisis bij PSV. Vermeulen vond het maar erg toevallig (en ‘erg toevallig’ betekent meestal het tegendeel: ‘helemaal niet toevallig’) dat zoveel PSV-spelers ineens van zaakwaarnemer wisselden en naar een zekere Mino Raiola overstapten. Hij vermoedde de wraakgierige invloed van Mark van Bommel, de ontslagen PSV-coach en vriend van Raiola. Van der Vaart vond het allemaal maar onzin, zo gingen dingen gewoon, zei hij, er stak niks boosaardigs achter. Het was een wedstrijdje achterdocht-vanzelfsprekendheid.

Intussen vermenigvuldigden mijn gedachten zich. Je kon ook nog denken dat dit een vanzelfsprekende voetbaldiscussie was, die voor mij als leek daarentegen juist raadselachtig klonk. En zat niet de hele mensenwereld zo in elkaar: ging het niet steeds om dingen die voor de een vanzelfsprekend zijn en voor de ander raadselachtig? Je zou kunnen denken dat we elkaar sinds de ontzuiling beter zijn gaan begrijpen maar tegelijkertijd zijn er juist veel meer raadsels omtrent de ander bij gekomen. Als kind begreep ik bijvoorbeeld niet dat mijn buurjongetje met verschillende formaten auto’s door elkaar speelde. Ik schreef het voor het gemak toe aan een lager IQ. Anderzijds nam ik ooit een vriendinnetje mee naar onze sabbatsviering (die van mijn nest bedoel ik, de zevendedagsadventisten). Ze maakte daar mee dat wij elkaar hand in hand in een kring een ‘gezegende sabbat’ toewensten, voor mij wekelijkse routine, voor haar een verbazingwekkend tafereel dat ze later graag nadeed.

Fantoom­sabbat

De mens doet graag aan wat ik maar zal noemen ‘zelfsluiting’: de norm ben je zelf, wat de ander allemaal aan vreemde gewoonten meebrengt verbaast en verontrust soms. Je billen met je linkerhand afvegen omdat de rechterhand zogenaamd rein is, gek hoor. Belachelijk en goddeloos wat die Baälpriesters doen, laten we ze doden! Maar hoe ouder je wordt hoe meer je erachter komt dat wat jou is bijgebracht helemaal niet zo vanzelfsprekend is als je altijd dacht. Toch blijft het langdurig je gewoonte om zus en zo te doen. Hoewel ik allang ben afgedwaald van de kerk uit mijn jeugd vier ik nog altijd een soort fantoom­sabbat waarbij ik me bewust ben van het bijzondere van die dag.

Terwijl ik zo zat te luisteren naar het woordenstrijdje tussen Vermeulen en Van der Vaart waarbij de een de manier van denken bij de ander min of meer gispte moest ik denken aan de figuur van Demas uit de Bijbel, een medewerker van de apostel Paulus over wie op zeker moment staat geschreven: ‘Want Demas heeft mij uit liefde voor de tegenwoordige wereld verlaten’. Oftewel Demas was ontzuild, hij snapte en omarmde voortaan de wereld om hem heen. Het wordt in de Bijbel niet goedgekeurd om een zogeheten ‘vriend van de wereld’ te worden maar mij lijkt het in deze globalistische tijden juist een mooie opgave: het ontraadselen van andermans vanzelfsprekendheden. Misschien wat Job Cohen ooit zei: ‘Je kan beter theedrinken dan azijnpissen’.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden