null Beeld

ColumnRosita Steenbeek

Jasmin is herenigd met haar man in Italië; zíj heeft een toekomst

In Harskamp werd luid geroepen dat die Afghaanse vluchtelingen maar in de regio geholpen moesten worden en Europa vond dat ook. Zoals wel vaker moest ik denken aan de tijd dat ik logeerde in een vluchtelingenkamp in Libanon. De Syriërs daar woonden er al jaren, net als Alessandro uit Turijn die na zijn studie vrijwilligerswerk ging doen. Toen hij zag dat zijn aanwezigheid verschil maakte, besloot er te blijven.

Hij is daar namens Operazione Colomba, Operatie Duif die als motto heeft: waarom zou mijn leven meer waard zijn dan dat van een ander? Bijgestaan door wisselende vrijwilligers, regelt hij medische zorg, probeert gevangenen vrij te krijgen, meldt martelingen, organiseert scholing, onderzoekt wie het eerst in aanmerking komen voor een humanitair corridor naar Italië. Bovendien wist hij meermalen te voorkomen dat bulldozers het kamp platwalsten.

Bijna anderhalf miljoen Syrische vluchtelingen verblijven in Libanon met een bevolking van vier miljoen Libanezen. Langs de onafzienbare kampen in de Bekaavallei bereikte ik het kleine kamp van zelfgebouwde tenten. De eerste avond werd ik opgenomen in een grote kring van drie jonge Italianen van Operazione Colomba die er bivakkeerden en twee Soennitische families uit Aleppo.

Ze vroegen of ik bij hen bleef slapen, in plaats van alleen in dat kleine tentje

We zaten op de grond tussen kleurige doeken, rond geurige gerechten. Zigzaggend onder de bommen hadden ze deze plek bereikt waarbij de man van dochter Jasmin een onderarm verloor. De kinderen doken nog steeds naar de grond wanneer er een helikopter overkwam.

Er werd gelachen om dat rare Italiaanse koffiepotje en serieus gepraat, over Maria die ook zij vereerden, waarna de oudste man zei: “We zijn allemaal kinderen van dezelfde God”.

Ze vroegen of ik bij hen bleef slapen in plaats van alleen in dat kleine tentje. Toen de echtparen en zonen vertrokken waren en er matrassen waren neergelegd, deden de vrouwen hun sluiers af en gooiden hun glanzende haren los. Ze maakten er vlechten in bij elkaar en ook bij mij.

We waren met ons achten. Toen ik tussen Fatima en Jasmin inlag vroegen ze of ze foto’s mochten zien van mijn familie. Het was volledig donker behalve het schermpje van mijn telefoon en ook dat ging uit. Ze wilden Engels leren en zij leerden mij Arabisch. Laila saida, goedenacht. Van het samenzijn ging geborgenheid uit. Zij hadden meegemaakt hoe muren verpulverden, hoe alles om hen heen instortte. Alleen het zachte ruisen van de ventilator was te horen en soms in de verte het blaffen van een hond. Vijf kilometer verderop lag hun verwoeste land.

Onlangs belde ik Jasmin die in Italië dankzij een humanitair corridor was herenigd met haar man. Ze antwoordde in vloeiend Italiaans. Yusuf heeft een nieuwe arm en zij naait mondkapjes.

“Wanneer kom je logeren?”, vroeg ze.

Zij hebben een toekomst, miljoenen andere vluchtelingen zitten de tijd uit in de regio.

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden