null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnMerijn de Boer

Jammer voor de economie dat deze gewiekste non in een klooster leeft

Merijn de Boer

We gingen naar een liefdadigheidsmarkt in een klooster. De complete expatgemeenschap van Jeruzalem had zich er verzameld.

Nonnen verkochten olijfolie, honing, handbeschilderd aardewerk, jam en geborduurde servetten. Bij het eerste kraampje zagen we schitterende dienbladen. Ze hadden een houten rand en waren ingelegd met vier tegels waarop een mandala was geschilderd. Ze stonden naast elkaar uitgestald. Alsof het kunstwerken waren, geen gebruiksvoorwerpen. We konden niet stoppen met kijken. We waren het er onmiddellijk over eens dat we er een gingen kopen.

“Welke nemen we?”

“Maakt mij niet uit”, zei ik, “ze zijn allemaal schitterend.” Ik stelde voor om de koop pas te beklinken aan het einde. “Anders moeten we er de hele tijd mee zeulen.”

We zwierven een tijdje door de tuin. Een man riep steeds ‘boy!’ naar zijn dochter. Ik keek er niet meer van op, want ik wist inmiddels dat dat ‘kom!’ betekent in het Ivriet. Tenminste, als je het naar een meisje roept, verwarrend genoeg. Wil je dat er een jongen naar je komt, dan roep je ‘bo!’.

Verzamelde zweetlucht

In de kerk ging een koor zingen. We traden naar binnen. Het was er erg druk. Het gezang was mooi maar de verzamelde zweetlucht van het publiek maakte het toch niet zo’n prettige ervaring.

We slenterden nog wat langs de stalletjes, maar zonder de aandrang om iets te kopen. Niets was zo mooi als de dienbladen. Onze consumeerdrift was al gestild door de aanstaande aankoop.

Onze eenjarige zoon speelde een tijdje met het grint voor de kerktrappen. Onze vierjarige dochter kleurde aan de kindertafel een mandala in. “We gaan een dienblad kopen met zo’n zelfde tekening”, legde mijn vrouw uit. Ook mijn dochter was nu enthousiast.

We maakten aanstalten om naar huis te gaan. We liepen naar de kraam met de mandaladienbladen. Ze waren allemaal verkocht. Het leek erop dat we zonder geld uit te geven de liefdadigheidsmarkt gingen verlaten. Maar we hadden buiten de gewiekste verkooptechniek van een non gerekend.

Pluchen muisjes

Ze stond bij het laatste tafeltje voor de uitgang. Toen ze ons zag naderen, kwam ze ons tegemoet met een schaal waarop pluchen muisjes lagen. Met een lieve blik bood ze er een aan onze zoon aan. Die weigerde enigszins onbeleefd door een vies gezicht te trekken en snel door te lopen. Vervolgens kreeg mijn dochter een muisje aangeboden. Ze koos een roze exemplaar en was onmiddellijk intens gelukkig. Ze drukte het roze muisje tegen haar wang.

“Dat is dan 30 sjekel”, zei de non.

Terwijl we naar de auto liepen, dacht ik: zonde voor de economie dat deze non in een klooster leeft. Ik was nog steeds teleurgesteld over het mandaladienblad. Maar mijn dochter had wel een roze muisje.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021. Meer van zijn columns vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden