null

Relatie-DNAHet verhaal van Inez

Inez (68) wilde geen huwelijk zoals dat van haar ouders, ze koos voor gelijkwaardigheid

Beeld Brechtje Rood

Tijdgeest verkent het DNA van de liefde: hoe werkt de relatie van je ouders door op je eigen relatie? Inez (68) ging lijnrecht tegen haar ouders in met haar keuze voor een ‘studentenhuwelijk’ met Gerard.

“Als kind speelde ik altijd met mijn broers: buiten klimmen, klauteren, voetballen. Ik deed overal aan mee. ‘Uitkijken’, riepen mijn moeder en vader dan. Dat zeiden ze niet ­tegen de jongens, wel tegen mij. Ik dacht altijd: waarom word ik anders behandeld dan mijn broers? Ik wilde niet voorzichtig doen. Maar van mijn ouders moest ik vooral een mooi, lief meisje zijn, zo’n meisje met een grote strik in haar golvende haar.

We woonden in een Brabants stadje, mijn vader werkte er als journalist bij de regionale krant. Hij was gemakkelijk in het contact, iedereen kende hem, maar thuis was hij onvoorspelbaar. Als iets hem niet zinde, werd hij driftig en viel er niet met hem te praten. De stress van zijn werk kon hij plotseling op ons afreageren. Ook op mijn moeder, ­terwijl zij altijd voorhem klaar stond. Als hij laat thuis kwam, hoefde hij maar ‘eten’ te zeggen of ze was voor hem aan het rennen.

Mijn moeder kookte lekker en naaide kleren, ze was getalenteerd en slim, maar ze had nooit een opleiding gevolgd. Als kind zong ze zo prachtig dat de pastoor tegen haar vader zei: ‘Je moet haar een zangopleiding ­laten doen’. Die kans heeft ze nooit gekregen.

Mijn vader had wel gestudeerd. Hij kreeg volop lof voor zijn ­artikelen. In zijn ogen was mijn moeder, een boerendochter, geen partij voor hem. Hij zei het soms letterlijk tegen haar: ‘Jij hebt niet gestudeerd­­, wat wil je nou?’. Ze was afhankelijk van hem, hij bracht immers het geld binnen.

Ik heb altijd gedacht: zo wil ik het dus niet. Dit zal mij niet overkomen, dit accepteer ik niet. Als ik ooit trouw, wil ik iets in te brengen hebben. Ik wil ­beoordeeld worden op wat ik kan en wie ik ben.”

Een andere wereld

“Ik was net zeventien toen ik het huis uit ging, mijn ouders hadden besloten dat ik een interne verpleegkunde-opleiding ging doen. Dat voelde als een welkome escape. Op een dag zei mijn broer: ‘Je bent nog niet op mijn kamer in Nijmegen geweest, ga mee’. Hij studeerde daar. Gerard, een vriend van hem, kwam ook. We spraken over van alles, zelfs filosofie en theologie; het was een andere wereld, een contrast met wat ik gewend was, maar het voelde zo vertrouwd.

Gerard en ik werden verliefd. Hij luisterde naar me en had waardering voor wat ik deed. Hij ging niet tegen mij in, maar dacht juist mee. Dat was voor mij ongekend. En: hij had meer rust in de relatie met zijn ouders dan ik ooit had gehad.

Toen we verkering kregen, zei mijn vader: ‘Als het maar geen studentenhuwelijk wordt’. Mijn ouders wilden dat Gerard eerst een baan zou hebben, zodat hij mij kon onderhouden. Dat wilde ik niet. Zodra ik 21 werd en geen toestemming meer nodig had, zijn we getrouwd.

Ik heb altijd gezegd: ‘Als ik ga trouwen, wil ik mijn eigen salaris blijven verdienen, zelfstandig zijn. Ik wil ook dat mijn kinderen hun vader kennen.’ Kortom: dat Gerard echt een rol zou spelen in de opvoeding, niet alleen in het weekend. En ik dacht: ik ga nog een studie doen, en nu bepaal ik zelf welke. Zo is het ook gegaan.

Toen ik aan de universiteit af­studeerde, ik was eind twintig, sprak een docent vol lof over mij. Mijn vader was zo verbaasd. Bij het diner had hij er het nog over. Hij vond het geweldig wat die docent allemaal had gezegd, dat ik het vak blijkbaar zo goed beheerste. Het deed me veel, hij gaf me zelden een compliment.

Net als die momenten in de jaren daarna als ik bij mijn ouders op bezoek was en mijn vader zei: ‘Zullen we?’. Hij wist dat ik graag een goede cognac dronk. Dan schonk hij een glas in en zaten we er samen mee ‘te schudden’. Die gelijkwaardigheid was voor mij zo belangrijk. Door dat soort kleine dingen zijn we uiteindelijk niet uit elkaar gegroeid.”

Plotseling begon hij te praten over vroeger

“In 1985 is mijn vader plotseling overleden. De dag voor zijn dood – hij zat in zijn vaste stoel – begon hij met mij over vroeger te praten. Over de erfenis die mijn moeder van haar ouders had moeten krijgen. Waarom hij een rechtszaak had willen aanspannen tegen haar familie. Waarom hij vond dat zij evenveel als haar broers had moeten krijgen. Dat haar onrecht was aangedaan.

Mijn vader had het er met mijn moeder nooit echt over gehad. Nu was hij zo eerlijk en open tegenover mij, zijn dochter! Alsof hij wilde laten weten dat hij andere inzichten had gekregen. En dat hij zag dat zijn ‘lastige meisje’ goed terecht was gekomen. Achteraf realiseerde ik me dat dit fijne gesprek zijn afscheid van mij was. Dat er nooit meer zo’n vertrouwelijk moment met mijn vader zou zijn.”

De namen in deze tekst zijn gefingeerd om privacyredenen. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Wilt u ook worden geïnterviewd over de invloed van uw ouders op uw relatie? Stuur een mail naar: relatiedna@trouw.nl.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden