null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Ineens waren wij de prooi van een Tunesische valk

Merijn De Boer

Mijn vrouw begon met haar nieuwe baan en ik zat tot het einde van de zomer met de kinderen in een krappe Airbnb op een heuvel in het snikhete Tunesië. Als het een keer minder dan 40 graden was, voelde dat koel. Onze uitstapjes beperkten zich tot een wandeling naar de bakker om een uur of zeven in de ochtend. Dan ging het nog wel.

Mijn dochter had al snel een slimme truc bedacht. Ze gaf de bakkersvrouw een tak met blaadjes en kreeg dan in ruil een chocoladecroissant. Het was alleen niet altijd even makkelijk om een geschikte tak te vinden. Eén keer moesten we, met de bakker al in zicht, een heel stuk terug omdat ze er nog geen had gevonden. Ze noemde de bakkersvrouw al snel ‘mijn vriendin’.

Omdat deze dagelijkse takkenzoektocht voor de nodige afleiding zorgde, en ook omdat de heenweg heuvelaf was, ontstonden de echte problemen pas als we weer naar boven moesten. Tegen die tijd brandde de zon al genadeloos.

Zitstaking

Zwetend en hijgend sleepten we onszelf naar boven. Het slotgedeelte was het steilst en in mijn geval ook het vermoeiendst, omdat mijn zoon en dochter de gewoonte hadden aangenomen om daar in zitstaking te gaan en ik ze moest tillen.

Op een ochtend zette ik ze even neer om uit te rusten. Er kwam een vriendelijke vrouw aanwandelen met een valk op haar schouder. Naïef genoeg dacht ik dat ze gewoon een ommetje maakte met haar huisdier. Ze droeg chique kleren en zag eruit alsof ze advocaat of huisarts of zo was.

Ze zei hallo en ik zei hallo en het volgende moment had ik een valk op mijn hand. De vrouw vroeg of ik het misschien leuk vond als ze een foto maakte. O, dat leek me eigenlijk wel een leuk idee. Ik vroeg me wel meteen af of de valk niet liever rondvloog­­ in plaats van aan een ketting te zitten.

Deze valk joeg niet op muizen, maar op toeristen

De vogel hupte weer naar haar schouder. Ik kreeg mijn telefoon terug. Ze had maar meteen een stuk of dertig foto’s gemaakt, zag ik. Pas toen ze me meedeelde dat ik haar 20 dinar moest betalen, begreep ik dat ik een prooi was. Deze valk joeg niet op muizen, maar op toeristen.

Ik had alleen (echt waar) geen geld meer bij me. Ik kon haar wel een van de drie stokbroden geven of anders de half opgegeten chocoladecroissant van mijn dochter. Daar was ze niet in geïnteresseerd. Ze liep erg boos weg. Al met al was het niet echt een geslaagd intermenselijk contact.

De dag moet nog beginnen en ik heb al iemand boos gemaakt, dacht ik toen we terugkwamen in onze Airbnb. Maar we hadden wel vers brood in huis.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boer’s laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden