null Beeld

ColumnMerijn de Boer

In een après-skihut op wielen manoeuvreer ik me door het Jeruzalemse verkeer

Merijn De Boer

Er ontstaat steeds meer taalverwarring in ons gezin. Onze eenjarige zoon heeft Palestijnse juffen en vraagt voortdurend om maj (= water). In noodsituaties – hij staat bijvoorbeeld op straat en er komt een auto aan – heeft het geen enkele zin om ‘kom naar papa’ of iets dergelijks te roepen. Hij luistert alleen als je ta-al! (= kom) roept. Waarbij het dan ook nog wel belangrijk is dat je op de uitspraak let, want anders komt de boodschap niet over.

Ze houden handjes vast en zingen ‘ik houd van jou’

Onze vierjarige dochter krijgt in het Engels en Hebreeuws les. Af en toe houdt ze lange verhandelingen waar we niets van begrijpen en eigenlijk weten we niet helemaal zeker of het wel Hebreeuws is. Ze kan in elk geval in het Hebreeuws tellen, want er wordt op de crèche vaak verstoppertje gespeeld. En op vrijdag wenst ze iedereen netjes sjabbat sjaloom.

Met haar beste vriendje kan ze gewoon Nederlands praten. Die heet Hein. Deze vierjarige land- en klasgenoot rijdt af en toe met ons mee naar een speeltuin. Als we het laatste stukje lopen, houden mijn dochter en hij elkaars hand vast, terwijl ze in canon (of eigenlijk dwars door elkaar) ‘ik houd van jou’ zingen.

Op de heen- en de terugweg wil Hein graag de Snollebollekes luisteren. Mijn vrouw en ik hadden hier nog nooit van gehoord, en onze dochter dus ook niet, maar ze kon het meteen erg waarderen. Met name de nummers Vrouwkes en De vloer is lava.

Als Hein meerijdt, maar tegenwoordig ook als Hein er niet is, manoeuvreer ik me in een après-skihut op wielen door het Jeruzalemse verkeer, terwijl op de achterbank teksten als ‘beuk die ballen uit de boom’ en ‘na elke meter bier worden ze mooier’ met veel passie worden meegebruld.

Ik kan de blijdschap op haar gezicht niet weerstaan

Op zich luister ik liever Scarlatti. Maar ik vind het erg ingewikkeld om de blijdschap op het gezicht van mijn dochter te weerstaan als ze vraagt of de Snollebollekes op mogen.

Deze zomer verhuizen we naar Tunis. Dat komt voor onze zoon mooi uit. Die kan gewoon Arabisch blijven praten. Al zou ik het ook wel leuk vinden als hij op een bepaald moment iets in het Nederlands gaat zeggen.

Voor het Hebreeuws van onze dochter vrees ik het ergste. Ze beheerst de taal toch beter dan we lange tijd dachten. Gisteravond in bad zong ze een liedje, met allerlei bijbehorende gebaren. We maakten een filmpje en stuurden het naar een Israëlisch vriendin. Het bleek het nummer Toda van Uzi Hitman te zijn. En ze zong het uitstekend.

Als we hier weg zijn, zal haar kennis van het Hebreeuws waarschijnlijk langzaam verdwijnen. Maar de Snollebollekes zullen vast nog vaak geluisterd worden. Al is het maar als herinnering aan haar vriendje Hein.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boer’s laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden