ColumnRenske Jonkman

In Canada zal de Kerst van mijn schoonfamilie voortaan wit zijn

Het is vlák voor Kerst, als we ’s avonds met de auto langs de boerderij van mijn schoonfamilie rijden. Alleen in het melklokaal brandt licht, dat in een smalle strook op de betonnen platen valt. Een duisternis hangt over de polder en in het oosten knipperen de honderden rode lampjes van de windmolens van de Wieringermeer. “Tis net kermis”, zei mijn zwager. De knipperende kerstverlichting in hun achtertuin komt van de 81 windmolens van Vattenfall, die voornamelijk stroom opleveren voor de datacenters van industrieterrein Agriport.

Waarschijnlijk is dit de laatste Kerst van mijn schoonfamilie in Nederland. Hun plannen om naar Canada te emigreren en daar een nieuw melkveebedrijf op te zetten, zijn vergevorderd.

Soms denk ik aan alle neefjes en nichtjes die straks naar de besneeuwde bergtoppen van de Rocky Mountains vliegen, aan mijn zwagers en schoonzusjes, en hoe ze daar duizenden kilometers verderop aan een nieuw leven beginnen. Een huis met een veranda en grote, glimmende graansilo’s op het achtererf.

Maple trees

Ik denk aan de uitgestrekte akkers, aan metershoge esdoorns, de maple trees, en aan de mountain lion die ’s nachts door de krakende sneeuw langs de erven sluipt. Hoe mijn zwager met de nieuwe sneeuwschuiver trots zijn erfopgang schoonmaakt.

Vanaf dan zal hun Kerst wit zijn. Aan de hemel niet honderden, knipperende rode lampjes van Vattenfall waardoor je hopeloos de weg kwijtraakt, maar een grote beer en Orion en een heldere poolster die je naar het noorden wijst.

De Westfriese polders die ze achterlaten zullen niet hetzelfde blijven. In al die achtertuinen knipperen de komende jaren waarschijnlijk alleen maar méér windmolens. Er zullen nieuwbouwwijken bijkomen. Verticale kassen met paarse led-verlichting. Bossen aangeplant. Misschien worden zelfs delen van het lage polderland aan zee teruggegeven.

Zover is het nog niet. Deze Kerst is de familie nog gewoon thuis. Gezellig met z’n allen in een lockdown en als het een beetje tegenzit ouderwets regenachtig. Hoewel we het dit jaar niet met z’n allen vieren boven de vettige dampen van een gourmetstel, zoals alles ineens álles onbestendig lijkt. Afwachten tot een definitieve verhuizing, afwachten tot het virus verdwijnt.

“Voor geduldige mensen komt alles op tijd”, adverteerde de plaatselijke kaashandelaar onlangs in de regionale krant.

Vooralsnog brandt de lamp in het melklokaal en staat de deur nog op een kier.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden