Beeld Jörgen Caris

Column Erik Jan Harmens

Ik zeg ja tegen mijn lichaam, al klinkt dat enorm corny

Sinds ik zes jaar geleden stopte met drinken, ben ik bloeddonor. Daar word ik voor betaald in roze koeken, die ik verder nooit eet, alleen als net een halve liter O negatief is afgetapt. Ik begon zes jaar geleden ook serieus met hardlopen. Ik zeg ‘serieus’, omdat ik al rende toen ik nog dronk, alleen was ik toen vijftien kilo zwaarder en had ik steevast een kater. Hardlopen kwam meestal neer op strompelen, behalve als een mooi meisje me tegemoet jogde, dan speelde ik even voor hinde.

Bloed geven en sporten betekent voor mij: ja zeggen tegen mijn lichaam, ja zeggen tegen het leven. Dat klinkt enorm corny, maar jammer dan.

Vorig weekend deed ik mee aan de Dam tot Damloop. Het was zo warm dat de organisatie besloot de laatste vierduizend lopers niet te laten starten, gelukkig behoorde ik tot de eerste zesenveertigduizend. Ik zag onderweg veel door de hitte bevangen geluksvogels langs de kant van de weg liggen, met EHBO’ers ernaast geknield die levensvragen stelden als: “Waar ben je?” of: “Wie ben je?”

Ongewenste aanraking

Niet alleen de hitte speelde me parten, ook de alomtegenwoordigheid van alcohol. Bij de start stootten mannen van mijn leeftijd elkaar aan: “Na afloop gaan we ‘m hard raken, pik!” Onderweg schalde uit een batterij luidsprekers de jaren zeventig-hit ‘Zeven dagen lang’. Tekst: “Dan is er bier voor iedereen/Dus drinken we samen, zeven dagen lang/Dus drinken we samen, niet alleen”. Een van de deelnemende bedrijfsteams had als slogan achterop hun shirts: ‘Run now, cocktail later’.

Ik heb niets tegen mensen die cocktails drinken (sommige van mijn beste vrienden drinken cocktails!) maar door de overdaad voelde het alsof de wereld tegen me was. Te meer omdat mensen langs de kant van de weg renners ter verkoeling met een tuinslang natspoten. Ik háát het om te worden natgespoten als ik het niet verwacht, elke waterdruppel op mijn huid voelde als een ongewenste aanraking.

Het liefst had ik de tuinslang afgepakt om ze terug nat te spuiten of er iets nog ergers mee te doen, maar behalve door praktische bezwaren werd die droom ook geen daad doordat ik me op tijd realiseerde hoe goedbedoeld hun actie was. Ik hield mijn woede binnen en al dat gewicht zakte naar mijn benen. Gevolg was dat ik nauwelijks nog rende, meer strompelde, behalve natuurlijk als er een mooi meisje langs de kant stond.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden