De KraaiMickelle Haest

‘Ik wil niet dat mensen zeggen dat zus voor een koopie weggaat’

Beeld Sjoerd van Leeuwen

Een ouder echtpaar staat in de deuropening en begroet mij. De deur naar een woonkamer, waarin alles gedateerd is, gaat open. Ik neem plaats op een rechte stoel. Het echtpaar gaat tegenover mij zitten op een bank met kleedjes op de armleuningen. “Mijn zuster is vannacht overleden. Ze is altijd ongetrouwd gebleven”, opent hij het gesprek. “Zij was iets ouder dan ik.” Ik schat de man midden tachtig.

Even zegt hij niets meer. Hij strijkt de paar plukken grijs haar die hij nog heeft over zijn schedel. Zijn vrouw klopt hem zachtjes op zijn hand; een aanmoediging om door te praten.

“Ik heb een groot probleem”, zegt de man aarzelend. “Mijn zuster was maar voor 3000 euro verzekerd. Ik heb begrepen dat het allemaal veel duurder is. En dan moeten wij bijpassen, maar we hebben daar de middelen niet voor. Wat moeten we doen?”

“Laten we eerst eens bespreken wat nodig is”, zeg ik rustig. “Hoeveel mensen verwacht u op de uitvaart?”

“Zijn zuster was negentig”, zegt de vrouw. “Ze had nauwelijks nog kennissen. Het gaat om onze kinderen, de kleinkinderen en onszelf. Het hele gezelschap zal zo’n twintig mensen zijn.”

De man overhandigt mij zenuwachtig de verzekeringspapieren. Het is een polis van 2800 euro, zie ik. “Als u kiest voor een crematie, kost dat al snel 5000 euro.”

“Dat kan ik me echt niet veroorloven”, zegt de man.

“U kunt zelf de naaste familie uitnodigen, dan hoeven we geen kaarten te drukken en te versturen”, begin ik. “Wij hebben ook een compacte uitvaart. Als u daarvoor kiest, houden we een korte plechtigheid in het uitvaartcentrum en verder niets. Na die plechtigheid wordt uw zus voor een zogenoemde technische aanvoer naar het crematorium gebracht. U bent daar dan niet meer bij en kunt moment en tijdstip verder niet bepalen.”

“Ja, maar wordt het dan wel mooi en netjes, en niet armoedig?” vraagt de vrouw bezorgd. “Ik wil niet dat mensen zeggen dat ze voor een koopie weggaat.”

“Nee, dat komt goed, dat beloof ik u.”

Op de dag van de plechtigheid zet ik kaarsen aan weerskanten van de kist en plaats ik twintig stoelen in aula-opstelling. De bloemen die zijn afgeleverd, leg ik op de kist. Ik open de plechtigheid met een gedicht, gevolgd door klassieke muziek. De man vertelt een verhaal over het leven van zijn zus. “Mag ik u uitnodigen om naar de zaal hiernaast te gaan en daar met een kop koffie na te praten?”, vraag ik na een halfuur. Nerveus staat de man op. “Dat heb ik niet besteld. Dat wordt veel te duur.”

“Nee, dat heeft u niet besteld, maar dat krijgt u van mij.” Een collega serveert koffie met een koekje. “Daar hebben we geen geld voor”, zegt de vrouw nerveus tegen mij. “Dit is van mij. U hoeft niet te betalen”, stel ik haar nogmaals gerust. “Mag ik je zoenen?”, vraagt de man. Dankbaar drukt hij drie natte zoenen op mijn wangen.

Een week later staat hij op kantoor. In beide handen heeft hij een plastic zak. “Hou je van chocolademelk?”, vraagt hij. “Dat drink ik weleens”, antwoord ik aarzelend. Hij overhandigt me de zakken. “Ik wil je nog een keer bedanken.”

Ik open de zakken en zie tientallen pakken cacaopoeder van een bepaald merk. “Daar heb ik altijd gewerkt en ik krijg telkens een aantal pakken mee als ik er weer eens ben. Ik ben zo blij, u bent zo goed geweest. Niemand heeft gemerkt dat het voor een koopie ging.”

Mickelle Haest tekent elke week de ervaringen op van een uitvaartverzorger of van een verloskundige.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden