SchrijverscolumnGerbrand Bakker

Ik vind het moeilijk, dingen beleven op internet

Ik weet dat ‘Gardeners’ World’ alweer maanden op de BBC te zien is. Ik weet het en ik heb nog niet één keer gekeken. Wat is er aan de hand? Hoe kan ik het elke vrijdag weer vergeten en elke zaterdag of zondag denken: verdorie, nou heb ik alweer ‘Gardeners’ World’ niet gezien! Geen idee. Alles is anders tegenwoordig. Ik wil dolgraag weer eens naar Amsterdam, ik wil mensen vastpakken en zoenen, ik wil naar boekpresentaties en dan dronken worden, ik wil zelfs mijn eigen boeken presenteren terwijl ik daar al sinds ik me kan heugen helemaal geen zin in heb, tot groot verdriet van mijn moeder, die juist op zulke gelegenheden weer eens al mijn vrienden kan zien. Ik wil mijn huis in de hoofdstad gaan opknappen, ik wil dat er schilders komen, ik wil ombouwen en verschuiven, een nieuwe keukentafel kopen, zo’n enorm groot ding waar minstens tien stoelen omheen passen en dan lekker eten en drinken op die tafel zetten en de stoelen bijvoorbeeld vullen met de schrijverseetgroep – Gerard van Emmerik, Ellen Heijmerikx, Elke Geurts, Anja Sikken, Wilfred van Buren – en dan slap ouwehoeren over schrijven en andere dingen, en ondertussen wil ik aan ze zitten en ze zoenen, en de dag daarop wil ik naar de bioscoop om bijvoorbeeld de uitgestelde nieuwe James Bond te gaan kijken en de dag daarop wil ik onbekommerd naar de tandarts, want er is een stuk vulling uit een kies gerold en als ik daar toch ben, wil ik aansluitend naar de mondhygiëniste. Ik wil zo veel.

Morgen ga ik naar het ziekenhuis in Prüm, daar zit een kno-arts en die gaat mijn oren uitspuiten. Dat mogen huisartsen hier in Duitsland niet doen, daarvoor moet je dus speciaal naar een kno-arts. Ik heb er wel zin in, dat is weer eens een leuk uitje, iets anders, iets normaals, al werd me wel op het hart gedrukt mijn mondkapje op te zetten, anders kwam ik er niet in. Mijn oren zitten zó dicht dat ik al dagenlang in een eigen wereldje leef. Ik versta niet wat mensen tegen me zeggen of wat er op de tv gezegd wordt, maar als iemand een lepel laat vallen of wanneer hondje Floris probeert door haar beschermende plastic kopkap haar oren te krabben schiet ik overeind, zo veel kabaal maakt dat.

Helemaal niet leuk online

En ondertussen zou ik gewoon een column moeten schrijven over het literaire leven in de breedste zin van het woord, maar er is eigenlijk geen literair leven van belang momenteel. Ja, elke dag wordt er voorgelezen uit de Decamerone door Vlaamse en Nederlandse acteurs, maar ik weet niet eens waar ik dat zien en horen kan en – veel erger nog – ik zit helemaal niet te wachten op acteurs die mij de Decamerone voorlezen. Nogal wat dingen zijn helemaal niet leuk online, die dingen zijn alleen maar leuk als het live is, als je er zelf bij bent, samen met andere mensen. Als het een uitje is, een gebeurtenis, een belevenis. Ik vind dat best moeilijk, dingen beleven op internet. Het is tweedehands, het is een pleister en omdat iedereen het doet en aanbiedt, is het alleen daarom ook al niet meer leuk.

Net zomin als de reclame van nu. Gatverdarrie, al die bedrijven en instellingen die zichzelf feliciteren omdat ze ‘juist nu’ voor ons zijn. Coronareclame lijkt verdacht veel op WK Voetbalreclame: na een paar dagen ben je het meer dan zat allemaal en hoop je vurig dat voetbal (en corona) wordt afgeschaft alleen maar om ons die vervelende reclame te besparen. Was het maar herfst. Of volgend jaar.

Gerbrand Bakker schrijft met Franca Treur om beurten een column over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden