Klein Verslag Wim Boevink

Ik verliet de Trump Tower met niet meer dan een Trump-flesopener

In het vliegtuig naar New York bood het filmmenu een documentaire aan die ‘Carmine Street Guitars’ heette. Carmine Street is een straat in Greenwich Village, ooit een wijk in Manhattan met goedkope, verwaarloosde appartementen voor artiesten, bohemiens en dromers, nu allang duur en exclusief – op een paar achterblijvers na.

Achtergebleven is bijvoorbeeld de kleine winkel van gitaarbouwer Rick Kelly aan Carmine Street. In jaren niet veranderd. Daarover ging de documentaire.

Er zat natuurlijk iets romantisch in, dat verlangen naar een oud en vergaan New York. Een gitaarbouwer – ik schatte hem begin zeventig – zonder telefoon en internet, die de stad afstruint naar sloophout van oude hotels, torens en woongebouwen om er zijn gitaarbodies mee te bouwen.

Achter in zijn winkel is er een opslag van; stukken hout, hun herkomst met potlood beschreven, als in een bibliotheek van een verdwenen wereld. Rick Kelly vindt het mooi dat de geschiedenis van New York resoneert in zijn gitaren. Op elk van zijn gitaren is een koperen plaatje gemonteerd met gegevens over het hout.

Zijn laatste aanwinst was een balk uit de vloer van Mc Sorley’s – de oudste Ierse pub van New York, uit 1854, in East Village. Het café is er nog, maar er werd wat aan de vloer gerepareerd en toen kreeg Kelly de tip dat er wat hout te halen viel.

Een winkel vol Trump-merchandise

Ze klinken ook nog geweldig, die gitaren. Dat zag je aan de clientèle; gitaristen van bands als die van Bob Dylan, Patti Smith en Wilco liepen er binnen, net als Jim Jarmusch en een gitaarvriend van Lou Reed, en ze speelden in de winkel een lick of een riff. Er kwam ook nog even een makelaar binnen, in pak. Om te zeggen dat het pand naast de winkel in de verkoop ging; Rick Kelly hoorde het onbewogen aan. Hij had maar één ambitie: doorgaan met het maken van gitaren.

Mannen als Rick Kelly zijn zeldzaam in een rusteloze stad als New York, waar het grote geld regeert. Het kapitaal woont in de hoge torens van Midtown. Eén ervan is de Trump Tower.

Ik wilde er, nu ik in de stad was, wel even gaan kijken. Ik was in het gezelschap van Jane, mijn zeventienjarige dochter, die zich een beetje geneerde voor de wens van haar vader. Voor de ingang van de toren aan Fifth Avenue stonden twee tot de tanden bewapende beveiligers en bezoekers moesten door een metaaldetector en hun tassen laten controleren.

De onderste, met rood marmer beklede verdiepingen zijn voor publiek toegankelijk, maar naast foto’s van Trumps onroerend goed, een Starbucks en een Trump Grill was er niet veel te zien, op de Trump Store na natuurlijk, waar je allerlei Trump-merchandise kon aanschaffen.

Ondanks licht afgrijzen van Jane stapte ik er binnen en keek belangstellend naar de T-shirts en de petten en ik zou graag een Trump-mok hebben aangeschaft, maar dertig dollar was me te gortig.

Dus verliet ik de toren met niet meer dan een Trump-flesopener. ‘Made in China’ stond er achterop. Terug in de hotelkamer in Chelsea (maar niet in het Chelsea Hotel) zei Jane dat ik hem maar goed moest opbergen, zodat de kamermeisjes hem niet zouden zien.

Maar ze wilde wel graag gaan kijken in Carmine Street.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden