Daniëlle Cathari: ‘Eindeloos overleggen kost gewoon veel te veel tijd’.

De zintuigen vanDaniëlle Cathari

Ik heb mijn echte leven en mijn Instagram-leven

Daniëlle Cathari: ‘Eindeloos overleggen kost gewoon veel te veel tijd’.Beeld Patrick Post

Daniëlle Cathari (26) runt haar eigen modebedrijf en presenteert deze maand de zomercollectie. Soms vraagt ze zich af of ze wel thuishoort in de modewereld. ‘Ik ben zeer gereserveerd en introvert. Dat gaat niet altijd samen met spotlights.’

Proeven

‘De modewereld smaakt niet altijd lekker’

“Door dit coronajaar ben ik pas scherp gaan zien hoe bizar de mode-industrie in elkaar steekt. Het hangt aan elkaar van belangen en regels die me niet altijd bevallen. Best heftig vond ik dat om te ontdekken. Zeker als je kijkt naar duurzaamheid; hele collecties belanden in de verbrandingsovens. Zo onrechtvaardig. Wij moesten als kleine speler complete voorraden terugnemen omdat bepaalde winkels het niet redden in de crisis. Dat was een hard gelag voor beide kanten.

“Ik voelde ineens hoe afhankelijk ik ben van alle regels in deze markt. Ik heb de items toch teruggenomen, ik wilde niet dat die gloednieuwe collectie werd weggegooid. ‘Upcyclen’ deed ik al vaker, dus tornden we alle panden los en deconstrueerden de kledingstukken om er een volledig nieuwe collectie van te maken. Met het thema ‘Holiday at home’ maakten we badjassen en sloffen. Lekker comfi, dat past wel in deze thuiszittijd.

“Een modebedrijf runnen klinkt van buiten heel romantisch, maar ik houd me op sommige dagen vooral bezig met sales, financiën en logistiek. Sinds twee jaar heb ik mijn eigen label, daarna kwamen er een studio en een team bij. Ik werk me een slag in de rondte. Op zondag wandel ik daarom graag naar een kleine dierenboerderij hier in de buurt en kan ik uren over het hek hangen. Eindeloos kijken naar de geiten en konijnen. Ik doe het ook heel goed op dierenfilmpjes op Instagram, daar kan ik me compleet in verliezen. Ik zie mezelf nog weleens op een boerderijtje wonen, in alle rust, met een bepaalde regelmaat, zonder prestaties, zonder dat iemand iets van me vindt. De balans vinden tussen de gekte en mijn hang naar rust, dat is de voortdurende worsteling waar ik op dit moment in zit.

“Toch doe ik wat ik moet doen. Ik wist al heel jong dat ik de modewereld in wilde. Ik was als kind altijd al aan het creëren. Als 15-jarige stond ik met mijn eigen bedrijfje ingeschreven bij de Kamer van Koophandel. Ik maakte accessoires, een soort strikjes, die ik aan de keukentafel in elkaar zette met de naaimachine en via Tumblr verkocht.”

Zien

‘Ik filter wat ik laat zien aan de buitenwereld’

“Ik ben best rationeel en analyserend, dus ik stippelde mijn toekomst helemaal uit. Ik dacht ook aan de studie psychologie, omdat ik gefascineerd ben door het brein en het geheugen. Maar het liefst wilde ik naar ­AMFI – het Amsterdam Fashion Institute. Tijdens mijn opleiding viel ik vaak uit de toon, op de modeacademie is het echt de bedoeling dat je aparte concepten maakt. En ik ontwierp draagbare en comfortabele kleding: lekker sporty en funky. Dat werd niet altijd begrepen en zeker niet als iets positiefs gezien. In mijn derde jaar maakte ik een collectie waarin ik de bekende strepen van Adidas recyclede. Dat viel op. Wereldwijd. Voor ik het wist deed ik mee aan de Fashion Week in New York en ging ik een partnership aan met Adidas.

null Beeld Patrick Post
Beeld Patrick Post

Daniëlle Cathari (1994, Purmerend)

Daniëlle Cathari bestiert sinds twee jaar vanuit Amsterdam haar eigen gelijknamige modelabel. Ze ontwerpt tassen, kleding, schoeisel en zonnebrillen. Haar eerste bedrijf startte ze op haar 15de met het verkopen van zelfgemaakte accessoires. In 2014 ging ze studeren aan de Amfi, Amsterdam Fashion Institute, waar ze in haar derde jaar naam maakte als ontwerper door kleding te bewerken met de drie Adidas-strepen. Het bracht haar naar de New York Fashion week. Ze werkte daarna drie jaar samen met Adidas. Sinds 2018 heeft ze haar eigen label en richt ze zich op haar eigen ontwerpen. Haar collectie is wereldwijd via haar onlineshop te krijgen. Ze woont samen met haar vriend in Amsterdam.

“Vanuit het student-zijn werd ik zo de modewereld in geslingerd. Door die razendsnelle ontwikkeling stond ik ineens in de spotlights. Terwijl ik die zelf nooit zou opzoeken. Met dat gegeven stoei ik nog steeds. Omdat mijn klanten me vooral via Instagram vinden, heb ik me ook daartoe te verhouden. Daar ben ik me zeer bewust van; ik heb mijn echte leven en daarnaast mijn Instagram-leven. Ik filter wat ik zeg en wat ik laat zien aan de buitenwereld. Zo houd ik het vol. Dat is deels bewust, omdat er in dit wereldje al snel iets van je wordt gevonden. Maar ook omdat ik zeer gereserveerd en introvert ben. Ik vertel niet snel aan mensen hoe ik me werkelijk voel.

“Persoonlijke dingen delen, heb ik niet erg meegekregen van huis uit. Ik heb een Indonesische vader en in die gemeenschap is het nog altijd taboe om je ware emoties en gevoelens te tonen. Zeker als het niet zo lekker gaat met iemand. Ik merk dat ik me vaak op de vlakte houd, ook in mijn vriendenkring. Ik zal niet snel het achterste van mijn tong laten zien. Hoewel ik van mening ben dat het veel beter zou zijn als jonge mensen hun ware gezicht op sociale media zouden laten zien, en het zeker oké is om je soms niet goed te voelen. Daar stoei ik zelf ook mee.”

Voelen

Een strak regime kan juist fijn voelen

“Het liefst maak ik van elke keuze die ik moet maken een woord-web. Het helpt om alles uit te schrijven. Ik ben pragmatisch en analytisch, die eigenschappen heb ik van mijn vader, mijn gevoelige, intuïtieve kant komt meer van mijn moeder. Omdat ik enig kind ben, waren alle ogen altijd op mij gericht. Dat was heel fijn, maar soms ligt er hierdoor een druk op je als kind.

“Omdat ik vroeger faalangstig was, dachten mijn ouders dat turnen me daarbij wel zou kunnen helpen. Daar hadden ze gelijk in. Heerlijk vond ik die mentaal en fysiek veeleisende sport. Ik las vorig jaar al die verhalen over tirannieke ouders en coaches, zo heb ik dat totaal niet ervaren. Ik heb er juist goede herinneringen aan. Het leven van mijn ouders werd zeker beheerst door mijn dagelijkse trainingen en wedstrijden, maar ze waren positief betrokken.

“Ik was super gedreven en hield van het strakke regime en stramien. Ik wist exact wat ik moest doen om beter te worden. In de trainingszaal heb ik leren doorzetten. Ik durfde alles. Daar pluk ik nog steeds de vruchten van. Als ik achterover sprong op de balk, wist ik exact waar ik neer zou komen.

“Op een dag was ik dat gevoel ineens kwijt. Ik was zestien jaar, misschien ging ik er te veel over nadenken of was ik minder flexibel in mijn lijf. Toen ben ik gestopt. Soms mis ik het nog weleens. Vooral vanwege die duidelijkheid.”

Intuïtie

Analytisch en intuïtief zijn gaan prima samen

“Hoewel ik altijd eerst op mijn ratio vertrouw – zeker als ik vuistdikke contracten onder mijn neus krijg – durf ik meer en meer op mijn intuïtie te leunen. Dat speelde vooral toen ik moest beslissen of ik zou doorgaan met mijn studie en zou afstuderen of dat ik die uitzonderlijke kans van dat moment zou moeten pakken. Ik was steeds vaker in Duitsland om te overleggen met Adidas en kon het niet langer combineren met mijn opleiding. Wekenlang heb ik alles zitten calculeren en analyseren en ineens wist ik het. Mijn intuïtie zei: grijp die kans, pak dit momentum. Ik heb er geen spijt van.

“Wat ik wel jammer vind, is dat ik nu geen diploma heb. Toen ik vier jaar geleden mijn afstuderen vooruitschoof, was ik heilig van plan het af te maken. En de opleiding gaf ook aan dat dat mogelijk was. Ze stimuleerden me om mijn hart te volgen. Maar helaas is er nu geen creatieve oplossing te bedenken, zo werken de systemen in het onderwijs kennelijk. Ik moet fulltime terug naar school of niet. Er is geen tussenweg. Maar om mijn label voor dat papiertje aan de wilgen te hangen? Dat gaat te ver.”

Horen

Luister naar anderen, maar bepaal zelf

“Je ziet het misschien niet meteen aan mijn eindproducten, maar achter elke tas of trui gaat een hele filosofie schuil. Ieder item is een gelaagdheid vol verhalen. Ik kan daar een tijdlang mee bezig zijn in mijn hoofd. De gebreide trui die ik vandaag draag met paarse en oranje vlakken doet me denken aan nostalgie, aan dingen die er niet meer zijn. De jaren zeventig en tachtig met zoveel kleurrijke en bijzondere vormen, zijn mijn inspiratiebron, daar laaf ik me aan.

null Beeld Patrick Post
Beeld Patrick Post

“Ik werk ook graag samen met kunstenaars. Op dit moment werk ik aan een digitaal kunstproject met een Parijs ontwerpersbureau. Dat gaat over herinneringen en hoe het geheugen gekke dingen kan doen. Ik kan soms moeilijk bij bepaalde herinneringen komen. Ik ben dan zelfs bang dat ik straks iets uit mijn leven compleet zal vergeten. Daar gaat dit project over.

“Ik luister zeker naar de adviezen van anderen, neem die ook in me op. Maar op een gegeven moment bepaal ik hoe het gaat of wat het wordt. Ik heb altijd een duidelijk beeld voor me hoe ik het zelf wil. Ik vind iets lelijk of mooi. Het is: ja of nee. Zwart of wit.

“Ik ben behoorlijk eigenwijs. En nors in mijn meningen: eindeloos overleggen kost gewoon veel te veel tijd. Ik zeg graag waar het op staat. Dat houdt ook in dat ik altijd eerlijk ben. Mensen krijgen van mij altijd een eerlijk antwoord. En dat verwacht ik ook van anderen.

“Ik ben nu 26 en mijn nieuwe collectie is heel anders dan die waarmee ik twee jaar geleden begon. De kleding en accessoires van dit zomerseizoen zijn vrouwelijker, eleganter en minder sporty – precies wat ik zelf graag aantrek. Vrouwen kiezen vaak voor zwart, maar ik vind bruin zoveel chiquer en specialer. Bruin is mijn lievelingskleur, het heeft iets authentieks en elegants. Wij hebben van die puffy tasjes in onze collectie en de bruine exemplaren zijn het populairst. Grappig hè? Omdat die kleur tevens snel viezig en morsig eruit kan zien, is de juiste tint bruin vinden een heel dunne lijn: daar houd ik van.

“Dat is het leuke als je jong begint, dan groeit je bedrijf eigenlijk met je persoonlijke ontwikkeling mee. Ik draag zelf ook minder baggy, sportieve kleding en dat zien mensen terug in mijn collectie. Het leuke is dat de mensen die mijn kleding en tassen gebruiken dus ook met mij meegroeien. Hoe bijzonder is dat.”

Lees ook:

Is mode uit de mode?

De grote modehonger die bij Sarah-Mie Luyckx bij het begin van een nieuw seizoen altijd toesloeg is verdwenen. Ze hoeft eigenlijk niks nieuws meer. Is het een ‘generatiedingetje’ of groeiend milieubewustzijn?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden