null Beeld

ColumnMerijn de Boer

Ik heb liever een goede verhouding met de groenteboer. En geen vriendschap

Merijn de Boer

Tunesië doet in veel opzichten denken aan Zuid-Frankrijk: er wordt Frans gesproken, de zon schijnt en er is een hypermarché. Het nadeel van die reusachtige supermarkt is wel dat je je kinderen (en je vrouw) voortdurend kwijt bent.

Ik ga daarom liever naar de markt. Al ontstaan daar weer andere problemen.

Pas na twee maanden hoorden we dat we groente en fruit het beste op de overdekte markt van La Marsa konden kopen. Tot die tijd gingen we naar de groenteboer in het dorp, die uitsluitend verrot fruit verkoopt. Bij het zien van al die zwarte tomaten en beschimmelde perziken kreeg ik heimwee naar de groenteman in Jeruzalem.

Diens fruit kwam uit Nablus. Soms werd de Westelijke Jordaanoever afgesloten en dan bleven zijn kratten leeg. Op andere dagen verkocht hij behalve vers fruit ook erg smakelijke hummus. Omdat ik bijna iedere dag bij hem kwam, ontstond er langzaam zoiets als een… vriendschap wil ik het niet noemen, maar wel een goede verstandhouding.

Wanneer ik per ongeluk aankwam als hij net aan het bidden was, op de grond achter de toonbank, bleef ik buiten staan wachten. Ik wist dat hij bij mijn binnenkomst onmiddellijk zou opspringen en ik wilde niet op mijn geweten hebben dat hij zijn gebed zou staken voor een paar appels en een bakje hummus.

Het kan niet anders of die anderen zijn goedkoper

Op de markt van La Marsa is het altijd druk. Er werkt een joviale verkoper, die iedere week een T-shirt van Borussia Dortmund draagt. Ik vind dat het lelijkste voetbalshirt dat ik ken, maar misschien vindt hij het een goede club.

Zodra ik de markt inloop, roept hij ‘Mon ami!’, slaat een arm om mijn schouder en neemt me mee naar zijn winkel. Er staan daar zo’n vijftien verschillende groenteboeren, van wie ik de waren ook weleens zou willen proberen, maar vanwege mon ami (ik ben hem ook maar zo gaan noemen) krijg ik daar de kans niet toe.

Ik ben vooral benieuwd naar die andere groentestallen, omdat mon ami nogal hoge prijzen rekent. Het kan haast niet anders of die anderen zijn goedkoper.

Maar ik vind het onaardig om deze zo snel opgelaaide vriendschap meteen weer in de kiem te smoren. Al heb ik, merk ik, toch liever een goede verstandhouding met een groenteboer dan een vriendschap.

Vanochtend was ik er weer. Nadat ik had afgerekend, herinnerde ik hem eraan dat ik hem nog 10 dinar verschuldigd was. Ik had een paar dagen geleden niet genoeg geld bij me gehad (logisch met die prijzen die hij rekent).

“Was je hier een paar dagen terug?”, vroeg hij ongelovig.

“Ja, dinsdag. Met mijn dochter.”

Hij kon het zich niet herinneren maar hij nam de 10 dinar graag aan.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden