Klein verslagWim Boevink

Ik heb er lang van gedroomd in Z. te wonen, Maarten van Rossem ten spijt

De Van Rossems waren voor hun knorrige tv-programma in Zutphen en dat deed me aan het lieflijke stadje Z. denken, waar ik als tweede woning een kleine zolderverdieping heb betrokken. Een van de raadsels van Zutphen, constateerde Maarten aan het eind van hun rondgang, was dat heel veel mensen ervan droomden in Zutphen te ­wonen, maar dat niemand dat deed. “Luister eens, hoe stil”, zwijmelde broer Vincent, terwijl ze in de zonnige buitenruimte van een kunstcentrum zaten en Sis – zijn zus – meende dat je er zoveel mooie kleine tuinen zag.

De opnamen zijn van afgelopen zomer, maar in het stadje Z. is het nu even nat en somber als elders in het land, ofschoon de hemel deze week begon op te klaren en dramatische luchten liet zien, knalblauw tegen inktzwart. Ik heb het stadje al eens beschreven als een getijdenstad: overdag vult hij zich met mensen, in de avond loopt hij weer leeg. Ik heb dat nu zelf ervaren na een eerste overnachting in mijn nog spaarzaam ingerichte vertrek. In de avonduren ­bewogen zich slechts enkele passanten door de oude binnenstad, ik kon dat vanuit het zolderraam waarnemen.

Groetende bekenden

Maar in de ochtend keerde de bedrijvigheid terug en toen ik bij de Hema binnenliep om een uur of negen om er te ontbijten zaten er al diverse mensen; ze waren net als ik aangelokt door de aanbieding van vijf ‘ontbijtitems’ voor twee euro. Ik koos een stukje meergranenstokbrood, een kuipje jam, een kuipje boter, een croissant, een ei, een glaasje verse jus en een kleine cappuccino en moest 2,50 afrekenen.

Er waren klanten die elkaar groetten, ik vermoedde habitués, en die beslotenheid van bekenden had ik al meer gezien – aan de leestafel van een café, in de drankkelder onder een kleine bioscoop, bij de grote AH en de Xenos. Groetende bekenden.

Dit was een kleine stad en winkeliers en bakkers schenen erop uit nog meer gemeenschap te stichten. Heeft u een klantenkaart, heeft u een abonnement bij ons, spaart u onze bonnen, wilt u lid worden – zulke vragen kreeg ik aan de kassa’s. Ik zei overal nee op, maar vroeg me af hoelang ik nog stand zou kunnen houden.

Huisraad

Ik dwaalde door de winkelstraten op zoek naar huisraad, een vaas, een koffiefilter, een paar glazen en borden, een kussen en een kussensloop, een waterkoker, een schoonmaakmiddel, een paar handdoeken en nog zo wat meer – hemel, wat heeft die huisraad toch veel spullen nodig.

Ik had alvast een stapeltje boeken meegenomen, Botho Strauss, Annie Dillard, Don Watson, Gerald Murnane en het is een wonder te bemerken hoeveel bezielder en betekenisvoller een woning wordt met enkele boeken erin. In de plaatselijke boekhandel was ik al gaan zoeken naar de net verschenen biografie van Willem Brakman, maar ik was nog te vroeg.

In de nacht was het doodstil en donker, de torens waren niet langer aangelicht, en in de vroege ochtenduren roffelde de regen zachtjes tegen het raam, dat alleen uitzicht biedt op een helling van dakpannen.

Ik heb er lang van gedroomd in het lieflijke stadje Z. te wonen en deed het nu. Maarten van Rossem ten spijt. Het was geen raadsel meer.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden