Klein verslagWim Boevink

Ik had een afspraak. Maar ja, toen kwam corona

Onder de douche dacht ik aan Gerald Murnane. Ik denk veel onder de douche. Ik blijf er vaak wat langer staan, in de warme stoom en stroom, om de gedachten te ordenen.

Met Gerald Murnane had ik een afspraak. In mei. Murnane is de Australische schrijver van wie eerder dit jaar voor eerst een roman in het Nederlands is verschenen.

De Vlakten.

Zijn Nederlandse uitgever had bedacht dat het aardig zou zijn als ik naar hem toe zou reizen voor een portret in Trouw. Ze weten daar dat ik hem graag lees. Dat ik over die leeservaring – het lezen van zijn laatste roman ‘Border Districts’ – vaker heb geschreven.

Ik vond het een prikkelend aanbod. De 82-jarige Gerald Murnane te gaan ontmoeten in diens huis in het gehucht Goroke, bijna op de grens tussen de deelstaten van Victoria en South-Australia.

Vanaf Melbourne is het een autorit van ongeveer vijf uur, maar ik rijd geen auto. Dus bestudeerde ik het openbaar vervoer. Dat bestaat uit treinen en bussen. Een bus die één keer per dag rijdt. Met de beste verbinding zou het me tien uur kosten om van Melbourne naar Goroke te reizen. En dat na een vliegreis van 24 uur.

Al met al bijna een pelgrimage. en Murnane had de uitgever al laten weten ruimschoots de tijd te willen nemen voor zijn bezoeker, inclusief vrije inzage in zijn archief, dat volgens hem het beste archief in Australië is.

Dat archief, weet ik van eerdere bezoekers, bestaat uit een verzameling ladenkasten met hangmappen. Dat lijkt niet erg opwindend, zoals je zou kunnen zeggen dat het leven van Murnane zelf weinig opwindend is; al ruim tien jaar leeft hij teruggetrokken in Goroke, en draait bardienst in de plaatselijke golfclub. Zelfs met schrijven is hij, als ik hem goed heb begrepen, opgehouden.

Maar dat hoofd van hem. Hoe werkt dat? Dat hoofd alleen is al een archief, waarbinnen hij voor zijn boeken speurde, naar herinneringen, naar associaties, naar voorstellingen, naar verbeeldingen. Zijn geestelijk landschap ; de echte buitenwereld slechts een vaag vermoeden.

De tastbare weerslag ervan zit behalve in zijn romans, ook in die ladenkasten. De inhoud ervan wordt pas na zijn dood openbaar, maar hij laat wel een korte blik toe in zijn domeinen, domeinen die hij in drie secties verdeelt.

Er is het literaire archief, het chronologische archief en het archief van de tegenpolen, tenminste zo vertaal ik ‘The Antipodean Archive’.

Dat laatste is het meest curieuze; het bestaat uit twee diepe laden met hangmappen die ongeveer duizend vellen aan typewerk, manuscripten, kaarten, tabellen, lijsten en schetsen bevatten die sinds 1985 de organisatie en rapportage van dagelijkse paardenraces beschrijven van twee imaginaire landen, die Nieuw-Eden en Nieuw-Arcadië heten en die samen de Tegenpolen vormen.

Veel pagina’s beschrijven in detail de uitslag van honderden races. Een van de dossiers bevat een uitvoerige toelichting van de auteur. Het werk aan dit archief gaat nog steeds door.

Ik wilde op 10 mei afspreken met Gerald Murnane. Hij stelde de 14de voor. Want de dagen ervoor wilde hij de paardenraces in Melbourne bijwonen.

Maar ja, toen kwam corona.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden