Beeld Marc Brester

ColumnRosita Steenbeek

Ik dacht ooit dat Nederland meer Syrische vluchtelingen zou opvangen

Mediterranean Hope werd opgericht door de Italiaanse protestantse kerken, nadat op 3 oktober 2013 bij Lampedusa in het zicht van de haven 368 mensen verdronken. Er moest een veilige, legale weg gevonden worden om vluchtelingen naar Europa te laten komen. Zo ontstonden in samenwerking met de katholieke geloofsgemeenschap Sant’Egidio de ‘humanitaire corridors’. De organisaties financieren reis, huisvesting, scholing en medische zorg, en de Italiaanse regering verschaft humanitaire visa, duizend per jaar.

Nu is het kantoor van Mediterranean Hope in Beiroet vernield door de explosie. De medewerkers zijn gelukkig ongedeerd, vertelt een van hen, Simone Scotta, een jonge Romein die ik ontmoette in de Libanese hoofdstad.

Drie jaar geleden was ik bij het vertrek van een van de eerste groepen. Er was een afscheidsavond georganiseerd voor de vijfenzeventig Syrische vluchtelingen die direct na afloop met een nachtvlucht naar Rome zouden reizen. De bijeenkomst werd gehouden in een school in hartje Beiroet. Een stad waarvan ik meteen in de ban was, schitterend gelegen tussen bergen en zee, chaotisch, kleurrijk, vol uitersten, met sierlijke huizen en weelderige hotels, maar ook aftandse bouwwerken vol kogelgaten, kerktorens naast minaretten, en elektriciteitsdraden die slingerden over de straten, als onderstreping van de geladenheid.

Simone vertelde dat hij helpt bij het uitkiezen van de mensen. Een duivelse opdracht: er bevinden zich anderhalf miljoen Syrische vluchtelingen in Libanon dat zowel qua oppervlakte als qua inwonertal zo groot is als een kwart van Nederland. Dat wordt weleens vergeten wanneer men spreekt over ‘meer opvang in de regio’. Bij de keus is kwetsbaarheid een criterium, zoals geldt voor zieken, gewonden, alleenstaande moeders. De Syriërs – christenen, moslims, druzen – komen uit tentenkampen, kelders en garages. Op koffers stonden namen van Italiaanse steden en dorpen. ‘Florence’, las ik op de bagage van een jongeman. Hij studeerde architectuur in Raqqa. “Ik hoop mijn land te helpen opbouwen.” Een jonge vrouw met zoontje uit Aleppo wier man werd vermoord, ging naar een mij onbekend dorp, een meisje met een schotwond bij haar oog naar Turijn. Er was verdriet om wat ze achterlieten, Syrië, hier nog zo dichtbij, maar ook blijdschap dat hun leven door kon gaan. Simone, die mooie herinneringen had aan Nederland, was net als ik vol vertrouwen dat ons land evenals België en Frankrijk, mee zou doen met dit project. Tot nu toe is dat niet gebeurd.

Ook Ali, de 14-jarige Syriër die onlangs een einde aan zijn leven maakte in een Nederlands azc nadat zijn asielverzoek was afgewezen, hoopte vijf jaar in Libanon op een toekomst. Een Italiaanse krant wijdde er een cartoon aan. Een jongen met rugzak kijkt op naar een man in pak die zijn handen in zijn zakken heeft, en zegt: ‘Ik wilde arts worden maar jullie hebben me niet nodig.’

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden