null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnMerijn de Boer

Ik brandde mijn vingers aan loeiwarme bambalouni’s en Duits sprekende mannen

Merijn de Boer

Tussen 9 en 5 is het in Tunesië eigenlijk te heet om naar buiten te gaan. Alleen in noodsituaties ga ik overdag de straat op. Een noodsituatie diende zich bijvoorbeeld aan toen mijn vrouw en dochter honger kregen en het brood op bleek. Ik werd op pad gestuurd om voedsel te zoeken. Eenmaal buiten besloot ik om een bambalouni voor ze te kopen. Dat is een populaire Tunesische delicatesse. Al is ‘delicatesse’ misschien een te chic woord voor wat het is. Een bambalouni is namelijk een donut met suiker eroverheen. Ik moest er eerlijk gezegd zelf niet aan denken om er een te eten. Maar goed, ik was ook niet degene die honger had.

De bambalouniverkopers bevinden zich in een toeristisch straatje vlak bij onze Airbnb. ’s Avonds staan er lange rijen voor maar nu was er geen klandizie te bekennen. De bambalounimannen stonden werkeloos achter hun frituurpan. De zon brandde genadeloos op mijn hoofd. Het was 46 graden.

Terwijl ik wachtte op de Tunesische donut, kwam er een tamelijk onprettige man naar me toe, die in het Duits tegen me begon te praten. Hij vroeg of ik een huis zocht. Ik zei ja. Het huis dat we hadden gevonden leek namelijk niet door te gaan. De onprettige man ging meteen iemand bellen. Even later drong hij me een afspraak op voor de volgende ochtend. We zouden samen naar een café lopen, waar we iemand zouden treffen die een huis in de aanbieding had.

Terwijl hij dit allemaal zei, kreeg ik de loeiwarme bambalouni in mijn hand gedrukt. Ik kon ’m nauwelijks vasthouden. Omdat ik zo gauw mogelijk een einde wilde maken aan de situatie, zei ik dus maar oké tegen de Duits sprekende man. Daarna maakte ik me snel uit de voeten, me afvragend of deze bambalouni me eerste- of tweedegraads brandwonden zou opleveren.

Verkeerde man, verkeerde plaats, verkeerde temperatuur

Mijn vrouw en dochter vonden de bambalouni erg lekker. “Waarom heb je er maar één gekocht?’’, vroeg mijn vrouw. Ik zei dat ik er nog wel een ging halen. Ik wilde namelijk van de afspraak met de onprettige man af. Overigens weet ik niet zeker of het wel zo’n onprettige man was. Het was meer dat hij de verkeerde man op de verkeerde plaats was, en bij de verkeerde temperatuur.

Terwijl er een nieuwe bambalouni in het frituurvet gleed, ging ik naar hem op zoek. Hij was nergens meer te bekennen. Ik zag wel iemand die op hem leek.

Het bleek zijn broer. Hij sprak ook Duits. Ik vertelde dat de afspraak niet doorging. “So morgen nichts?” vroeg hij. “Morgen nichts”, beaamde ik. Opgelucht liep ik terug om de bambalouni te halen. Ik wist al dat ik zo mijn vingers weer ging branden.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden