null Beeld

Koers houdenTrea van Vliet

I have a dream, tien keer achter elkaar

Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Opnieuw eet mijn vader niet. Sap en cola drinkt hij nog wel. Hij slaapt zo’n beetje de hele dag en weigert ook zijn vla met medicijnen. Hij kickt nog af, zo aan het einde van zijn leven. Van achttien pillen per dag naar nul. En we bespeuren geen hallucinaties, geen onrust, geen psychotische neigingen bij hem, alleen maar diepe slaap.

‘Ik neem elke keer als ik naar huis ga, afscheid van hem,’ zegt een van zijn begeleidsters. Een ander zegt dat ze denkt dat het afloopt, maar dat mijn vader hen nu al zó vaak heeft verrast, dat ze niets uitsluit.

Vandaag zit ik weer een tijdje naast hem, te kijken hoe hij slaapt. Er gaat zo’n rust van uit, het is fijn erbij te zijn.

Ik kijk rond in zijn kamer. Zijn bureau, dat altijd vol lag met botenaantekeningen, is leeg. Zijn iPad ligt werkloos in de stellingkast, op een groeiende stapel ongelezen kranten.

Mijn vader schoot vol van die klok

Als ik even koffie haal in de keuken, vraag ik aan de woonbegeleidster hoe mijn vader aan de grote klok komt die ineens boven zijn bed hangt. Dat blijkt een mooi verhaal: Ze vertelt hoe mijn vader vlak voor kerst zijn muziektherapie had. Die therapie is echt geweldig. Toen mijn vader nog kracht had, mocht hij zelf instrumenten bespelen of dj spelen, maar de laatste tijd kwam de therapie erop neer dat mijn vader zei welke muziek hij wil horen en dat de therapeute die dan voor hem draaide.

Die ochtend had mijn vader alleen maar Abba’s I have a dream willen horen, wel tien keer achter elkaar, waarna de therapeute aan mijn vader had gevraagd wat eigenlijk zíjn droom was.

Mijn vader, die vlak ervoor had meegekregen dat twee medewerkers voor iedereen persoonlijke kerstcadeaus aan het kopen waren en had gezien dat voor zijn buurman een grote klok was gekocht, was volgeschoten en had geantwoord dat hij met kerst zo graag ook zo’n grote klok wilde.

Tranen in haar ogen

De begeleidster vertelt hoe dat haar geraakt had en krijgt opnieuw tranen in haar ogen. Net als ik. Wilde mijn vader zó graag een klok dat hij ervan volschoot? “Dus we hebben meteen die meiden ingelicht. Die hebben het cadeau dat ze al voor hem hadden teruggebracht en omgeruild voor ook zo’n klok”, maakt ze het verhaal af.

Wat een geweldig thuis heeft mijn vader toch, denk ik, niet voor het eerst. Ik schenk de koffie in, loop terug naar mijn vaders kamer en ga weer naast zijn bed zitten. Ik kijk naar mijn vader, en naar de klok.

Een leven lang koortsachtig bezig met boten en rijk willen worden, tot voor kort nog, en dan nu die klok? Ik begrijp er niets van. En ik vind het zo mooi...

Journalist en schrijfster Trea van Vliet schrijft over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrische patiënten in Zeeland. Eerdere artikelen vindt u hier.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden