null Beeld
Beeld

ColumnRenske Jonkman

Hout stapelen als remedie tegen de eindeloze stroom aan nieuwsalerts

De boomverzorger kwam langs om wat elzen te rooien. Samen liepen we door het landje met de terdoodveroordeelden, en op sommige bomen was met een mes een kruis gegraveerd, als herkenningsteken voor bij wie de guillotine definitief zou vallen. Die wel, die niet, wees ik hem aan.

Ik hield de boomverzorger goed in de ­gaten, of hij wel oplette.

De vorige keer toen hij langskwam had zich namelijk een klein drama voltrokken, toen hij ‘per ongeluk’ onze mooie esdoorn had gesnoeid. Een schitterende boom, nog in de bloei van haar leven. Het was heel akelig geweest. Nog altijd keken we tegen die kale plek in de tuin aan, als de lege stoel van een overleden familielid op verjaardags­visite.

Maar deze keer deed de boomverzorger keurig zijn werk, en binnen een half uur was hij klaar. Wél liet hij in het landje een ravage van takken en aan stukken afgezaagde boomstronken achter. Het leek me een mooi moment om een houtril te maken: een soort veredelde haag, waarop je alle soorten snoeiafval kunt gooien en waar zich dan later weer egels, mussen of winterkoninkjes nestelen en zogezegd de hele levensloop der natuur min of meer vanzelfsprekend bij elkaar komt. In Engeland vind je nog weleens van dit soort dead hedges, maar in Nederland zijn de meeste houtrillen verdwenen na de ruilverkaveling in de jaren vijftig, toen alles strak en recht moest zijn, maar bovenal praktisch en bereikbaar met de tractor. Zo zoetjesaan verdwenen de meeste houtrillen uit het landschap. Overigens, in onze buurt verdwijnen die takken tegenwoordig gewoon in de versnipperaar, zo’n dieselslurpende machine die uren achtereen grommend zijn blauwe wolken uitslaat. Hoe dan ook, wij hebben geen tractor en al mijn hele leven hoor ik dat ik niet praktisch ben, dus wat hield me tegen?

Meteorologische rollercoaster

Het was echt zo’n fijn klusje dat je vrij gedachteloos kunt doen, zonder de eindeloze stroom aan nieuwsalerts over muterende virussen en wel of niet beproefde vaccinatiestrategieën die, zoals bekend, nog weleens slapeloze nachten opleveren. Bovendien hing er al iets van lente in de lucht, hoewel het met die min vijftien ineens naar plus vijftien ook wel als een meteorologische rollercoaster aanvoelde. Wat hing ons nog meer boven het hoofd?

Ik sleepte de takken van de rij knotwilgen – die we pas hadden geknot – óók naar het andere landje, zodat er een flinke stapel ontstond. Ik zaagde de dikke stammen van de els in kleinere stukken met het fraaie, nieuwe handzaagje en de overige delen knipte ik ten slotte met de takkenschaar, waarna ik al het hout bovenop elkaar stapelde, takken van zo’n twee meter lang, netjes tussen de houten boompalen. Al met kostte het me een volle dag werk. Nog vóór de avondklok viel ik in een diepe droomloze slaap.

Renske Jonkman schrijft over haar leven op het platteland, tussen boeren en natuurbeschermers. Lees haar columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden