null

FotoalbumKlaske Houweling

Hij vroeg zich af of hij wel een goede vader was geweest. Hopelijk heb ik hem gerustgesteld

Klaske Houweling (72) is haar vader Joop dankbaar voor het duwtje in de goede richting dat hij haar gaf. Hij wilde voor zijn kinderen een betere jeugd dan hij zelf had.

Noor Hellmann

‘Wij woonden in Den Haag, op een flat met een klein ­balkonnetje. De zomervakanties brachten we in het begin door in Putten, waar we heerlijk buiten konden spelen. Op warme dagen gingen we naar het zwembad, in het pierenbadje daar heeft mijn moeder deze foto gemaakt.

Ik was toen, in 1955, vijf jaar en mijn broertje net drie. Destijds kon je in het zwembad zwemkleding huren. Mijn vader, die geen zwembroek had, kon die dag alleen nog een badpak ­huren. Hij was zo gek niet of hij trok het aan. Omdat het te krap was hing één schouderbandje los, maar het interesseerde hem niet hoe hij eruitzag, als wij maar plezier hadden.

De foto symboliseert voor mij hoe hij zich altijd inspande om het ons – we kregen nog twee zusjes – naar de zin te maken. Vóór alles wilde hij ons een ­gelukkige jeugd bezorgen.

Zelf had hij een slechte start in zijn leven, waarin het ontbrak aan basisveiligheid. Hij en zijn oudste zusje zijn door hun ­moeder in de steek gelaten. Hun vader is daarna hertrouwd. Op een trouwfoto kijkt mijn vader blij, maar hij kreeg het moeilijk toen er in dat huwelijk kinderen werden geboren. Er was minder aandacht voor hem.

Het huis uitgezet

Midden in de oorlog, hij was zestien of zeventien, ging het mis en is hij het huis uitgezet. Zijn jeugd was voorbij. Als kind heeft hij zich niet kunnen hechten.

Later cijferde hij zichzelf weg. Ik heb het idee dat hij weinig ­gevoel voor eigenwaarde had en diep in zijn hart heel onzeker was. Als boekhouder deed hij zijn werk uiterst consciëntieus, toch was hij bang er niet toe te doen. Zijn zus zei dat zij beiden een molensteen om hun nek hadden. Desondanks heeft hij daar een positieve draai aan ­weten te geven. Hij was een betrokken vader met één doel in ’t leven: ons mocht niks verkeerds overkomen.”

Wilt u ook geïnterviewd worden naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail naar fotoalbum@trouw.nl

“Op een bepaalde manier was hij wel streng: als hij ’s avonds thuiskwam, ging hij met een kopje thee de krant lezen, dan moesten wij stil zijn. Tegelijk had hij ook een uitbundige kant. Hij genoot van zingen en Russische muziek.

Toen mijn ouders het later financieel beter kregen gingen ze ­geregeld naar het theater en de opera. Met mij bezocht hij ­theater en musea, een gedeelde interesse. Hij was heel beschermend, in mijn puberteit vond ik dat ­beklemmend. Als ik naar try outs in de Haagse Schouwburg ging, wachtte hij me na afloop op in de foyer en nam hij me achter op de fiets mee naar huis.

Toen ik op de middelbare meisjesschool zat ben ik een half jaar ziek geweest. Hij regelde met school dat de lessen met een bandrecorder werden opgenomen zodat ik niet achter zou ­raken. Ik schaamde me kapot. Arme docenten! Ik ben zelf ­docent geweest en had er niet aan moeten denken dat mijn lessen opgenomen zouden worden.

Elke maand stortte hij een rijksdaalder

Ik wilde meer vrijheid en probeerde me tegen hem af te zetten, zonder veel succes. Later ben ik gaan begrijpen hoe hij door zijn verleden was gevormd. Ik vind het knap dat hij zich er op eigen kracht doorheen heeft gevochten. Hij moet een sterke persoonlijkheid hebben gehad. Hij was een leuke opa. ­Attent. Elke maand stortte hij een rijksdaalder op mijn dochters rekening om een ­kroketje te kopen. Hij wist dat ze dat lekker vond.

Mijn vader sprak niet graag over zijn ‘biologische moeder’, zoals hij haar noemde. Zeker niet toen we jong waren. Het was te kwetsbaar. Misschien ook om ons niet met zijn verdriet te ­belasten, bedenk ik nu. Ik ­betreur het dat ik niet de moed had om te zeggen dat ik haar eens wilde ontmoeten. Omdat het onbespreekbaar was liet ik het rusten.

Vooral de laatste jaren was onze band hecht. Ik ging vaak naar hem toe en dan praatten we veel over vroeger. Hij uitte ook zijn twijfels, vroeg zich af of hij een goede vader was geweest en of hij in de laatste fase als mantelzorger goed genoeg voor mijn moeder heeft gezorgd.”

“Ze waren samen heel gelukkig. Ik hoop dat ik hem heb gerust­gesteld. Doordat zijn eigen moeder schulden had gemaakt ging zijn vader failliet en verhuisden ze noodgedwongen naar een ­andere buurt in Den Haag. Daar leerde hij mijn moeder kennen. Ik zei dat dat niet was gebeurd als hij een andere jeugd had gehad. Dat besef hielp hem.

Hij werd een lieve, oude, rustige man. Vijf jaar geleden overleed hij. Hoe ouder ik word, hoe meer ik hem respecteer. Ik ben heel dankbaar voor de goede duw die ik in het leven van hem heb ­gekregen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden