Klein Verslag Wim Boevink

Het was tijd voor koffie, ik voelde al aankomen waar het mis zou gaan

Voor een ernstige aangelegenheid reisde ik naar 's-Hertogenbosch maar er was tijd voor koffie. Het regende af en toe en soms scheen de zon, kort en fel. Het was nog vroeg, nog voor het uur waarop de winkels openden.

De weg voerde vanaf het station de stad in, voorbij de Bossche bollen van bakkerij Jan de Groot, maar een met slagroom gevulde chocoladebom was op dit uur nog een te grote uitdaging.

Ik passeerde een paar hippe kleine koffiehuizen, maar liet ze voorbijgaan. En toen al voelde ik aankomen waar het mis zou gaan.

Ik kende dit scenario.

Eens leidde ik mijn gezin door het centrum van een Zuid-Spaanse stad op zoek naar een geschikt restaurant. Het was nog vroeg in de avond, nog voor het Spaanse etensuur, maar het gezelschap was moe en hongerig.

Ik kon geen keuze maken, het ene restaurant was te vol, het andere te leeg, bij weer een andere was de menukaart te ingewikkeld met het oog op de kinderen of er stond een nors ogende man in de deuropening. We doolden zo een half uur door de stad, het geklaag was erg luid geworden. Toen ik in arren moede maar een restaurant binnenliep was het eten er tamelijk vet en verschrikkelijk.

Ik wees de ene na de andere koffiegelegenheid af

Hoe kies je een goede gelegenheid voor koffie of eten in een stad die je niet kent of niet goed kent? Wat maakt dat je voelt wanneer dat ongewisse dolen inzet, dat je weet dat het niet meer goed komt?

De boekhandel, die heeft een aardige koffiehoek, zei mijn geheugen. De boekhandel was open, maar de koffiehoek was nu ingericht als afdeling voor kinderboeken.

Het dolen zette in. Ik kruiste door winkelstraten en wees de ene na de andere koffiegelegenheid af, vanwege een complex ogende toegangsdeur, vanwege een groep sjaaltjes dragende mannen aan kleine tafels, vanwege een groep vrouwen die achter een groot raam een blik in het interieur verhinderden.

Ook een lege koffiebar wees ik af, omdat alles er heel nieuw was en de deur open stond en vanwege een man achter de bar met wie ik een gesprek vreesde, ik weet niet waarom.

Ik stak de markt over, nu eigenlijk al verzoend met het mislukken van deze onderneming en ik liet mijn weerstand lopen toen ik een bruine kroeg binnentrad. Die noemde zich de huiskamer van de stad, maar in een hoekje van de ruimte zaten alleen twee oudere heren en een dame.

Tachtigjarigen onder elkaar

Toen ik zat, voegde zich een derde heer bij het gezelschap. Ze informeerden naar een kennis, en ik hoorde zeggen dat die kennis nog was gezien op de begrafenis van een andere kennis. ‘Is die dood dan’, vroeg er één ontzet, ‘die is toch van mijn leeftijd?’

Tachtigjarigen onder elkaar. Ze dronken gewone koffie.

Een serveerster met een leren voorschoot nam mijn bestelling op. Ik vroeg om een cappuccino en een glas water. ‘Voor het water moet ik één euro rekenen, dat moet ik erbij zeggen’, zei ze. Ik bedankte berustend voor het water. De koffie smaakte naar automaat.

Alles was donkerbruin hier, het meubilair, de plavuizenvloer, de bakstenen wanden. Mijn humeur. Op de tafels kunstbloemen in kleine vazen, naast een kaars in een glas.

De serveerster stond binnen tien minuten weer voor mijn neus. ‘Nog iets?’ 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden