Klein VerslagWim Boevink

Het was een dag met nauwelijks licht

Weer was het een dag met nauwelijks licht, hoeken in het huis bleven donker. De temperaturen waren zacht, het regende van tijd tot tijd. In de tuin bloeide een sneeuwklokje.

De wereld was een klein verlicht scherm, een gezelschapsspel in een handpalm. Het spel ging over praattafels op televisie, die gelijktijdig werden uitgezonden. De een was beter dan de ander of de ander was beter dan de een. Dat zeiden mensen die niet aan de tafels zaten. De televisie is een kroeg met stamgasten. Maar misschien komt iedereen nog aan de beurt om aan te schuiven.

Wat grimmiger toe ging het bij dat andere spel, het meningencarrousel over de positie van Harry en Meghan, die aankondigden geen verplichtingen meer te willen vervullen die horen bij het Britse koningshuis. Ze wilden financieel onafhankelijk worden en een eigen leven opbouwen. Ze wilden met dat leven hun zoon in rust opvoeden, maar ook iets goeds doen voor de wereld. Via een eigen organisatie die opkomt voor milieu, maatschappij en de positie van de vrouw.

Linksliberale Hollywoodberoemdheid

Je kon die behoefte om uit het schijnwerperlicht van de paparazzi te stappen goed begrijpen, het is een licht met harde schaduwen en vertekening. Het is een permanente jacht. Je moet ertegen bestand zijn. Het kostte Harry’s moeder haar leven.

Harry wilde zijn vrouw voor zo’n opgejaagd leven behoeden, ze was al in een juridisch gevecht beland met een Engelse krant. Maar juist zij – de linksliberale Hollywoodberoemdheid – werd nu nog veel meer het mikpunt van de pers. Ze was de kwade genius achter de breuk met het koningshuis, en de vriendelijkste sneer was nog dat ze erop uit was straks in ‘The Crown’ zichzelf te kunnen spelen. En hoe kan een vrouw die almaar in privévliegtuigen over de wereld vliegt, opkomen voor het milieu?

De extra dikke Daily Mail besteedde gisteren zijn eerste zeventien pagina’s en veel chocoladeletters aan Harry en Meghan. Het was niet de eerste keer dat het Britse koningshuis een van zijn leden verloor aan een Amerikaanse vrouw: eerder – in 1936 – deed Edward VIII afstand van de troon.

Kangaroo Island, Australië, voor de bosbranden.
Kangaroo Island, Australië, na de bosbranden.

Strikte hofleven van de Windsors

Onderliggende toon in de berichtgeving hier was er een van opluchting: de feministische Meghan Markle was totaal ongeschikt om zich te voegen naar het strikte hofleven van de Windsors dat van zijn leden verlangt af te zien van politieke stellingnames en zich te beperken tot representatie en liefdadigheid. Goed dus dat ze verdween.

Je kon dit alles van papier lezen bij lamplicht, midden op een grijze januaridag. Maar zoals de dag maar niet licht wilde worden en stil voorbijging, zo bleven deze ‘spellen’ niet werkelijk hangen in de geest. De vrij massale beschieting van een jonge vrouw was weinig verheffend, maar ze leefde in weelde en zou dat blijven doen.

Voor mij lichtte de dag even op toen ik las dat musici Nick Cave en Warren Ellis een half miljoen dollar doneerden aan hulporganisaties bij de Australische bosbranden. Ik was vorig jaar in Cave’s geboorteplaats, het provinciestadje Warracknabeal in Victoria, in een gebied met bossen en graanvelden en schitterend beschilderde silo’s. Ook hier hebben branden gewoed. Net als op Kangaroo Island – zie foto’s – dat goeddeels van zijn groen is ontdaan.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden