Klein Verslag Wim Boevink

Het regende, Greta Thunberg was boos en Donald Trump zakte weg in monotonie

Er was regen aangekondigd en ik zei tegen mijn huisgenoten dat ik snel boodschappen ging doen voor het zover was. Zo gezegd, zo gedaan. Na het aanvullen van de voorraden stelde ik me op voor het raam en zei: “En nu wachten op de grote regens”.

Mijn huisgenoten zuchten dan, maar ik doe dat graag, wachten op de grote regens. In mijn hoofd leven we dan in twee seizoenen, een droog en een nat, en de grote regens kondigen na een lange droogte het natte seizoen aan.

De herinnering gaat terug naar West-Java, waar ik in mijn studietijd onderzoek deed bij een klein volk in de heuvels van Lebak en waar de hitte en de vochtigheid me deden verlangen naar de verlossende regens, die geen verlossing brachten, maar alleen maar modder.

En er waren eens grote regens die me gevangen hielden op een eiland in Fiji, in Levuka, in het romantische uit hout opgetrokken Royal Hotel, met grote hibiscusbloemen op koperen vazen. Geen vliegtuigje vloog meer, geen bootje voer, de slagregens zwiepten tegen de ruiten, dit was de moesson. Weldra zou de keuken alleen nog blikvoer opdienen.

Zo stond ik dus gisteren voor het raam, tevreden, de voorraden aangevuld, te wachten op de regen en die regen kwam in de loop van de middag. Het was natuurlijk een heel gewone regen, en niet de grote in mijn hoofd – de loodrecht vallende muur van water – maar gestage driezel met mot tussendoor.

Hollandse regen, goed voor het gewas. De herfst was begonnen.

In New York was het nog ongewoon warm

Maar niet in New York. Daar was het nog ongewoon warm en ik dacht na over het sombere optreden van de zestienjarige Greta Thunberg, een dag eerder, toen ze een zaal met wereldleiders (en dat waren dan de goedwillende) de mantel had uitgeveegd en ze had toegebeten haar haar jeugd te hebben ontnomen. “How dare you”, herhaalde ze een paar maal met trillende stem en met een van boosheid vertrokken gezicht en kreeg daarvoor een applausje.

Haar verwijten mochten dan gericht zijn aan de politieke leiders in de zaal, via de media werd het een bittere aanval op een hele, lakse generatie van volwassenen, waartoe ook ik behoor.

Nu heb ik zelf een paar tienerdochters, maar nooit hebben ze zo tegen me gesproken. Niets tegen het ongeduld van tienerwoede, dat komt recht en ongefilterd uit het hart, en na het razen moet een troostende arm volgen.

Greta’s tienerwoede is een programma geworden, een missie, ze is er de oceaan voor overgezeild, maar troostende en kalmerende armen zie ik niet. Wel veel bijtende en cynische commentaren. Op de radio noemde Marcel van Roosmalen haar een buikspreekpop van niets ontziende volwassenen. Anderen hoopten op psychiatrische bijstand.

Iemand heeft Greta haar kindheid ontnomen, maar ik twijfel of ze dat kon toeschrijven aan de wereldleiders.

Een van hen, Donald Trump, zag er ook niet gelukkig uit. Het regende gestaag, en ik zat binnen, en zag zijn rede voor de Algemene Vergadering. Hij begon rustig en zeker, maar naarmate de rede vorderde, zakte hij steeds verder weg in monotonie, alsof langzaam maar zeker alle energie uit hem werd gezogen.

Dus we hadden de woede van de één en de lethargie van de ander. En buiten de gestage Hollandse regen.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden