FotoalbumTineke en Frans Geus

Het leven van Tineke (79) en Frans Geus (79) is vervlochten met de vrijeschool

null Beeld

Het leven van Tineke (79) en Frans Geus (79) is vervlochten met de vrijeschool. Ooit zaten ze bij elkaar in de klas op de mulo. Toen ze elkaar een paar jaar later weer ontmoetten wist Tineke heel zeker dat ze met Frans verder wilde.

‘De foto is uit 1973, het jaar dat ons nieuwe leven begon. Frans ziet er heel gelukkig uit. Hij is hier 31 en staat in zijn nieuwe klaslokaal op de vrijeschool in Amsterdam waar hij net was gestart als leerkracht in de eerste klas. Het konijn is van een van zijn leerlingen, de blouse had ik gemaakt­­. Het was de lange-haren­­-tijd. Op de vrijeschool keek niemand­­ ervan op als je lang haar had, maar op de technische school in Arnhem waar hij eerder had lesgegeven viel hij op tussen de leraren, dat waren nette­­ mannen. Zijn bijnaam daar was Catweazle: ze vonden dat hij leek op de tovenaar uit de gelijknamige­­ kinderserie op televisie.

Hij merkte dat zijn collega’s op die technische school een andere kijk hadden op leerlingen en de invulling van het leraarschap dan hij. Hij dacht al gauw: ik hoor hier niet. We zijn toen een paar keer gaan kijken op de vrijeschool in Zutphen, het onderwijs kenden we niet uit eigen ervaring. De sfeer sprak ons zo aan dat Frans besloot te solliciteren op de vrije­school in Amsterdam. We zijn verhuisd en hebben de overstap gemaakt van het reguliere onderwijs naar de vrijeschool: niet alleen Frans en onze kinderen, maar ik ook als kleuterjuf. De school paste bij ons, ons leven raakte ermee verweven.

Frans en ik zaten zelf vroeger op de mulo in Den Helder, we waren een tijdje klasgenoten. Ik herinner me nog de kleur van zijn trui: groen gemêleerd met bruin. Hij was zachtaardig, niet zo patserig en druk als de meeste andere jongens, dat vond ik leuk maar we gingen niet met elkaar om. Na school verloor ik hem uit het oog, totdat we elkaar op ons negentiende weer tegenkwamen in een studiegroepje van zondagsschool-leerkrachten.

Hij was nog dezelfde rustige, ingetogen jongen maar hij profileerde zich in de discussies over de Bijbelverhalen die we voorbereidden. Hij zei zinnige dingen. We vonden elkaar in die gesprekken. Ik werd al gauw verliefd en was er heel zeker dat ik met hem verder wilde. Maar ik wist dat een ander meisje ook een oogje op hem had – onder roddelende tieners blijft niets geheim. Ze was heel knap met mooie donkere krullen. Wat te doen? Achteraf vind ik het vrij feministisch van mezelf dat ik het zo voortvarend heb aangepakt: ik nam een vriendje in de arm en vroeg of hij eens bij Frans wilde informeren hoe hij over mij dacht. Frans bleek mij wel leuk te vinden, ik heb de brief nog waarin die jongen me dat schreef.

Zoenen op de dijk

Ons eerste afspraakje was op de dijk bij Den Helder, daar sloeg de vonk over. We hebben in die beginperiode heel wat gewandeld, en we gingen naar het strand, verder viel er weinig te beleven. Romantisch was het wel: zoenen op de dijk, met de wind in je haren. Hoewel we bijna volwassen waren, was de sociale controle groot. Als ik met Frans meeging zei zijn moeder: ‘je hebt allemaal grassprieten in je haar, o, wat hebben jullie gedaan?!’ Toen ik later op kamers woonde en hij ’s avonds langs­kwam, belde ze om half elf op: waar blijft Frans?

Na vier jaar verkering zijn we in 1964 getrouwd toen hij in dienst moest bij de marine. Daar heeft hij nog taal en rekenen gegeven aan onderofficieren die dat nodig hadden om bevorderd te kunnen worden. Ze hadden er wel moeite mee dat ze les kregen van een matroos derde klasse. Maar zijn hart lag toch bij lesgeven aan kinderen. Het mooie van de vrijeschool is dat je jarenlang meegaat met dezelfde klas en zo heel goed de ontwikkeling van kinderen kan volgen.

Op een gegeven moment noemden ze ons op school voor de grap ‘de Geuzenmaffia’ toen ook onze dochter Jantineke en haar man er kwamen werken. Jantineke heeft het niet lang kunnen doen: op haar 25ste kreeg ze multiple sclerose. In de daaropvolgende twintig jaar had ze steeds meer hulp nodig, twee dagen per week waren we bij haar. Frans stopte eerder met werken dan ik en was toen elke dag bij haar. Tien jaar geleden is ze gestorven. Hij trok het zich verschrikkelijk aan, maar kon zijn verdriet minder goed uiten dan ik. Hij richtte zich meer op keramiek maken, wat altijd zijn andere passie is geweest. We zijn ook weer naar de kerk gegaan waar we vroeger met de kinderen kwamen. Nu helpen we daar met allerlei dingen zoals we dat vroeger op school deden. Het is fijn om dat samen te doen, we zijn met elkaar vergroeid geraakt.”

Wilt u ook geïnterviewd worden naar aanleiding van een bijzondere foto? Mail: fotoalbum@trouw.nl

Lees ook:

‘Ons gezin is heel hecht, dat koesteren we. En toen kwam Adnan’

Het was even wennen toen Wimar Jaeger (55) en zijn gezin Adnan al Hamwi opvingen, die Syrië was ontvlucht met vrouw en kind. ‘Als ik hem nu zie, ervaar ik liefdevolle vriendschap.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden