Klein verslagLege straten

Het is kalm op straat in Utrecht - en de stad is mooier dan ooit

Zinkend gemoed dinsdag bij de persconferentie van de premier, de buitenwereld blijft nog weken lang verraderlijk terrein en iedereen is de mol. Maar er is ook licht.

Zonlicht bijvoorbeeld. Dat was er gisterochtend rijkelijk in het midden van het land. De hemelkoepel op zijn mooist met kleine witte wolken ertegen. Ze maken het blauw nog blauwer.

Ik rechtvaardig mijn wandeling door de stad met dit schrijven; noem het journalistiek en je spreekt van een ­vitaal beroep. In de kern gaat het om waarneming en beschrijving, getuige zijn en informeren.

Laat ik dus berichten dat het kalm was op straat en ook in de stadsbus, die vermoed ik zelden meer dan twee of drie mensen vervoert; die chauffeurs die trouw hun rondes rijden door half verlaten steden ontroeren me.

In de straten weinig beweging, zelfs nu de stad – Utrecht – op bijna arrogante wijze mooier lijkt dan ooit. De kerken, universiteitsgebouwen, monumentale huizenrijen, ze stonden roerloos te pronken in het scherpe licht en elk passerend individu – en het waren vrijwel allemaal solitaire individuen – benadrukte de schilderachtigheid van het beeld met zijn lange schaduwen en diepe contrasten.

Stil sta ik even bij de oude boek­handel: daar ligt een boek van de kunstenaar David Gentleman in de etalage: ‘My Town’. Gentleman is een oude tekenaar en schilder die in zachte tekeningen en aquarellen zijn stad bezingt – Londen.

Beeld Wim Boevink

Mijn zoon schonk mij eens een van zijn boeken: ‘London, You’re Beautiful’ – een prachtig getekend verslag van een jaar in de stad. Ik overweeg de aanschaf, maar bedenk dat het exemplaar dan wellicht uit de etalage gehaald moet worden, en bijna iedere extra handeling voelt als te veel in deze dagen.

Op het omslag – een steile heuvel in een park met wandelaars – meen ik Hampstead Heath te herkennen, een van mijn lievelingsparken met nu gesloten zwemvijvers, één voor vrouwen en één voor mannen.

Londen is nu een geplaagde stad, net als New York, het virus lijkt er wreder huis te houden.

Schitterende coulissen

Utrecht is daarentegen bijna vredig, maar we weten dat die vredigheid schijn is, dat er angst is en dat er waakzaamheid heerst. Aan winkeldeuren hangen strenge instructies.

Bij de grote boekhandel ontvang ik een ontsmet winkelmandje. Ik koop een legpuzzel van duizend stukjes – de afbeelding toont het interieur van een Utrechts café. Een bestaand café is het niet, zoals er op dit moment geen cafés bestaan. Het raam biedt uitzicht op een deel van het Domplein, aan de wanden hangen beelden uit de stad en de tekst: ‘We leve nouw in de goeje ouwe tijd van de toekoms’.

Dat maakt de afbeelding een beetje sinister.

Ik voeg me in de belijning voor de kassa, achter plexiglas een vrouw die doorzichtige plastic handschoenen draagt. Ze vraagt de koopwaar neer te leggen en vervolgens een stap achteruit te doen. We zijn allemaal de mol.

De stad is leeg zoals zoveel steden, wereldsteden ook, die allemaal een dure prijs betalen voor hun verdichting, voor die nabijheid, voor hun aantrekkingskracht, hun bruisende vitaliteit, hun handelsverkeer, hun vermaak, hun schoonheid. Schitterende coulissen van een pandemie.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden