Beeld Trouw

Klein Verslag Wim Boevink

Het Grote Beven

Zag u het ook? Dat trillen van de Duitse bondskanselier Angela Merkel? Het overkwam haar enkele malen bij ontvangsten, als ze naast een staatsgast naar het Duitse volkslied stond te luisteren, waarop sommigen grapten dat het aan het volkslied lag, maar er was niets grappigs aan; de aanblik van de trillende vrouw was deerniswekkend en verontrustend.

Ik lees erover in Die Zeit van deze week, dat een artikel aankondigt onder de kop: ‘Het grote beven – waarom het trillen van de kanselier het land onzeker maakt’.

Intussen weten we dat haar toestand wordt toegeschreven aan een psychische gesteldheid waarbij geforceerde pogingen trilzenuwen te beheersen juist trillingen veroorzaken; iedereen die bijvoorbeeld wel eens opzag tegen een openbaar spreken en tegen vervorming van de stem door trillingen, kent het fenomeen.

Bevreemdend is misschien dat het verschijnsel zich bij Merkel zo laat in haar carrière voordoet, al is daarvoor wellicht ook een plausibele medische verklaring, die iets met haar leeftijd te heeft maken.

Beeld Trouw

Die Zeit richt het vizier evenwel niet op de toestand van de kanselier, maar op die van het land, waarover de kanselier waakt. Want zo wordt het functioneren van Angela Merkel omschreven: als iemand die met moeie ogen, zware ledematen en hangende mondhoeken de wacht houdt over de slaap van haar burgers en zelfs in de vreselijkste nachten van onderhandelingen in Brussel, Washington, Moskou of Ankara waardig overeind blijft.

Slaapgebrek? Niet aantoonbaar. Ze haalt het in in vliegtuigen en auto’s of tijdens weekenden van ontspanning. Was ze niet de meester van het deadpan-acteren, het spel waarbij niets in je gezicht enige roering verraadt?

Ook had je nooit het idee dat ze genoot van haar macht of haar eigen betekenis overschatte. Er was gewoon even niemand anders die dit werk wilde doen en dus deed zij het maar. En juist dat gebrek aan machtswellust zag men als iets innemends.

‘Vaak had haar optreden iets van het ontroostbare van een mens, die meer weet dan hij kan zeggen. Zodat alles wat zij zei en deed werkte als een afdekking of een schaduwhandelen van iets veel diepers, dat niet met de openbaarheid kon worden gedeeld. Ze sprak met ons als met een schoolklas die de waarheid bespaard moest worden, namelijk dat in een andere vleugel van het schoolgebouw een brand onbeheersbaar was.’

Beeld Trouw

Het land als een schoolklas?

En ervoor die onverstoorbare juf?

Als dat het beeld is dan begrijp je de schok die haar beven nu veroorzaakt.

Zelf kon ik me wel vinden in het beeld van een Merkel zoals ze optrad bij langgerekte internationale conferenties met figuren als Poetin, Trump, Xi, Erdogan en Orbán, van alle kanten in het nauw gebracht, maar dan ’s nachts rustig even in een lichtkring stappend en er meteen weer uit verdwijnend, de machtige duisternis in om daar iets onhaalbaars tot stand te brengen.

Nu zijn er mensen, schrijft Die Zeit, die in haar trillen een teken van boven zien dat het tijdperk van de grauwe betrouwbaarheid, van de consensus, van de saaie maar kostbare vrede voorbij zou kunnen zijn.

Als dat allemaal meetrilt, probeer dan maar eens stil te blijven staan.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden