Klein verslag Wim Boevink

Het eigen universum van de kringloopwinkel

Nieuwe stappen in een nieuw jaar maken dat ik de laatste tijd vaker ronddool in kringloopwinkels in Zutphen, in Lochem, in Borculo. Ja, de locaties hebben iets met die nieuwe stappen van doen en met een beweging oostwaarts naar gene zijde van de IJssel.

De kringloopwinkel is zoals we ­weten (met dank aan Frank Wierings mooie portretterende serie voor de VPRO) een geheel eigen universum. De populariteit van de winkels is groeiende, er zijn dagen die op de Dwaze Dagen lijken in een groot warenhuis. Kringloopwinkels zijn er in soorten en maten en de kwaliteit van het gebodene loopt nogal eens uiteen – iets tussen ‘vintage’ en design aan de ene kant en gammele meubelwrakken aan de andere.

Ik speurde er naar huisraad om er een zolderetage in een lieflijk stadje mee in te richten. In de omgeving kringloopwinkels genoeg. Zutphen heeft er minstens twee, een grote en een kleinere, waarbij de collectie van de kleinere een must is voor kitsch- en barokliefhebbers.

Borculo, een stadje in de Achterhoek met zo’n achtduizend inwoners, biedt ook twee grote, zeer verzorgde kringloopwinkels met vriendelijk personeel in ruime bedrijfspanden. De kringloopwinkel van Lochem is een mooie winkel in het centrum, met serviezen en pannen die zo goed zijn schoongemaakt dat je nauwelijks kunt zien dat het spullen zijn met een geschiedenis. Want kringloopwinkels zijn geschiedeniswinkels, vrijwel alles is na aanschaf in gebruik geweest en weer afgedankt, heeft een leven achter de rug.

Voor het verval uitverkoren

Ooit heb ik eens een Klein Verslag gewijd aan de dingen. De spullen. En de furie van hun verdwijnen. Ik bedoelde het versnelde komen en gaan van voorwerpen en hoe we daaronder lijden. Veel van wat gemaakt wordt is maar voor een kort leven geprogrammeerd, ook in nieuwe staat lijken de dingen al voor het verval uitverkoren. Het gevolg is dat we ons niet meer aan iets kunnen hechten, het verliest waarde, het is niet lang genoeg bij ons.

Ik heb geschreven over een firma in Duitsland die zich ten doel stelde verdwenen kwaliteitsproducten met een lange levensduur opnieuw te maken: de firma Manufactum. ‘Ze zijn er nog, de goede dingen’ luidt het motto van het bedrijf, dat intussen warenhuizen heeft in diverse Duitse steden. Ik heb zelfs eens geprobeerd Manufactum te porren voor een eerste buitenlandse vestiging in Nederland, in Utrecht bijvoorbeeld, in het huidige pand van boekhandel en stadsbibliotheek, die beide dit jaar verhuizen.

Het leek me een aanwinst voor de stad: in een fraai historisch onderkomen dat in oorsprong al als grootwinkelbedrijf was opgezet. Maar het paste nog niet in de Duitse bedrijfsplannen. (Intussen opende men wel warenhuizen in Zwitserland en Oostenrijk.)

Het is allemaal verlangen naar spullen van duur – ik mijd het uitgekauwde woord duurzaam – gewoon spullen die langer bij ons willen zijn, iets waarin ook die kringloopwinkels voorzien die aan voorwerpen een tweede of een derde leven bieden.

Tweedehands. Een koekenpan, een slaschaal, een combi-oven, een bureautje, een tafel met vier stoelen, een pedaalemmer, ze gaan een nieuw zolderbestaan tegemoet.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden