Relatie-DNAHet verhaal van Herman

Herman zag zijn huwelijken stranden, maar bleef vasthouden aan de idealen van zijn ouders

Beeld Brechtje Rood

Tijdgeest verkent het DNA van de liefde: hoe werkt de relatie van je ouders door in je eigen relatie? Herman zag zijn huwelijken stranden. Dat deed pijn, maar telkens dacht hij terug aan wat hij van zijn ouders had meegekregen: laat je niet ontmoedigen.

“Mijn vader was een Friese boerenzoon, een beetje kortaf soms. En dyslectisch. ‘Hij is te stom om te leren’, zeiden ze over hem. Maar hij was niet dom. Tegen zijn vader zei hij op een gegeven moment: ‘Ik wil geen boer worden’. En hoe boos zijn vader ook was, hij bleef zijn eigen pad volgen. Dat heb ik op mijn manier ook gedaan.

Toen mijn vader in de jaren dertig, de crisisjaren, ontslagen werd, begon hij een handeltje in boter, kaas en eieren. Dat heeft hij 45 jaar lang volgehouden. Uiteindelijk bezorgde hij niet alleen bij ons in Hilversum, maar ook verder weg. Ik ging op de fiets ‘de boekjes’ ophalen, de bestellingen. Mijn moeder hielp thuis klanten uit de buurt. Iedereen in ons gezin hielp mee.

En iedereen was welkom. Als we op zondag uit de kerk kwamen, was het: koffie, een borrel en warm eten – het rijke roomse leven. Mijn moeders zusje kwam dan ook. Het was één grote zoete inval. Het was altijd gezellig. En er werd altijd voor elkaar gezorgd. Mijn opa woonde bij ons in huis en als mijn moeder soep maakte, bracht ze ook een pannetje naar een oudere buurvrouw.

Ik ontmoette Lena op een feestje – een vlotte meid, een tikkeltje extravert ook. Toen ik kwam, ging ze net weg, samen met een jongen. Later op de avond was ze er weer. Alleen. We kletsten, het klikte. Dat ze het zojuist had uitgemaakt met die jongen hoorde ik pas toen we verkering hadden. Best vreemd, ze had twee jaar met hem gehad. Daar had ik achteraf misschien wat langer stil bij moeten staan.

Scheve schaats

Al in de eerste jaren van ons huwelijk, voordat we kinderen kregen, reed Lena een scheve schaats. Ze was erg vol van een bepaalde man, dat viel op. Ik had toen kunnen zeggen: ‘Opzouten’, toch heb ik haar omarmd en gezegd: ‘We gaan er samen tegenaan’.

We woonden in het Gooi, Lena werkte bij een notariskantoor. We waren goed bevriend met een van de kandidaat-notarissen. Toen zijn vrouw ziek werd, hielp Lena hem in huis. Dat bleef ze doen toen zij overleed. Ik zocht daar niets achter, hij was immers ook mijn vriend.

Op mijn vijftigste verjaardag nam ze me onverwacht mee naar het notariskantoor. Ik deed het licht aan en daar stonden allemaal bekenden. Een surpriseparty, fantastisch! Het bleek een afscheidsfeest. Vier maanden later was ze bij me weg. De notaris had een prachtig huis en een mooie auto. Daar was Lena gevoelig voor. Dat is ze nog steeds.

De scheiding deed pijn, maar ik dacht ook: ik laat me niet ontmoedigen. Ja, daar kwam mijn opvoeding bovendrijven. Dat had ik van mijn ­ouders meegekregen. Een broer van mijn vader was Franciscaner. Hij wees me op speciale weekenden in het klooster, om de weg ‘naar binnen’ te vinden. In Franciscus zag ik mijn ­evenknie. Hij had als zoon van een koopman volop geld, maar koos bewust voor eenvoud. Ook ging ik wandelen, naar Santiago de Compostela en Rome.

In het klooster sprak ik met anderen over het leven. Op een gegeven moment kreeg ik de opdracht een tekening te maken. Ik zette een lijn op het papier, de horizon. En een stip. Want ik moest naar de stip op de horizon, zo zag ik mijn leven. Ik dacht ook: ik zal vast nog wel wat zijpaden nemen, dus de weg naar die stip werd een kronkelpad.

Tegen mijn zoons had ik na de scheiding gezegd: ‘Ik trouw nooit meer’. Het liep anders. Tijdens een kloosterweekend ontmoette ik Joke. Twee jaar lang hadden we een latrelatie, daarna verleidde ze me om te trouwen.

Het huwelijk verliep moeizaam. Dat lag volgens haar aan mij. Ze stuurde me naar psychologen en dreigde: ‘Ik ga bij je weg’. Dat vond ik verschrikkelijk, maar ik dacht altijd: we hebben elkaar bij Franciscus ontmoet, dit kan niet mislopen. Na acht jaar heb ik gezegd: ‘Joke, ik stop ermee, zo wil ik niet oud worden met je’.

Fundament

Die stip op de horizon is nog altijd mijn houvast, het huwelijk met Joke zie ik als een zijpad. Ik blijf mijn eigen pad volgen en laat me niet ontmoedigen. Mijn ouders ben ik nog altijd dankbaar voor dat fundament.

In februari belde mijn jongste zoon me op vanuit Vietnam. Hij werkt daar en zei: ‘Pap, ik heb je nodig’. Vanwege de corona-uitbraak konden zijn kinderen niet naar school. Of ik een maand wilde komen om ze thuis te onderwijzen. Ik heb volmondig ‘ja’ gezegd, ik zag het als een missie.

Ik zou vier weken blijven, het werden vier maanden. Terug in Nederland voelde het alsof ik het DNA van mijn ouders had doorgegeven aan twee nieuwe generaties: je zorgt voor elkaar, wat er ook gebeurt. En ik begreep weer beter waarom mijn leven zo heeft moeten lopen.”

De namen in deze tekst zijn gefingeerd om privcayredenen. De echte namen zijn bekend bij de redactie.

Heeft u ook een verhaal over de liefde, relaties en ouders? Mail relatiedna@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden