null Beeld
Beeld

ColumnMerijn de Boer

‘Goed zo Gijs’, riep de tenniscoach af en toe, vanaf zijn stoel onder de boom

Merijn de Boer

Tijdens het autorijden viel mijn oog op een reclameaffiche voor de Tunis Open. Het was een ­tennistoernooi voor spelers van het een-na-hoogste niveau. En nog diezelfde dag speelde een Nederlander: Gijs Brouwer. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar dat komt omdat ik sinds het pensioen van ­Richard Krajicek de sport niet meer heb ­gevolgd.

Bovendien bleek ik gewoon de ­verkeerde kranten te lezen. Nog een paar weken geleden stond er een groot artikel in De Telegraaf met als kop: ‘Stuntende Gijs Brouwer beleeft in VS tennisweek van zijn leven’. Mede door die tennisweek van zijn leven was hij inmiddels de nummer 231 van de ­wereld.

Ik reed naar Tunis om hem in actie te kunnen zien. Hij speelde in de kwartfinale tegen een Spanjaard.

Op zoek naar de bleke landgenoot

In de buurt van de tennisclub kon ik met geen mogelijkheid mijn auto parkeren, zo druk was het. Uiteindelijk zette ik hem ­ergens half op de weg, op een plek die me ­gegarandeerd blikschade ging opleveren. Aan weerszijden van de straat groeiden ­bomen met een ongelooflijk mooie paarse bloesem. Het was alsof paarse wolken op de aarde waren neergedaald, om daar vlak ­boven de stoep te blijven hangen. Bewonderend en behoorlijk lang bleef ik ­ernaar kijken. Tot ik me realiseerde dat ik niet voor paarse bomen, maar voor Gijs Brouwer was gekomen.

Ik wandelde het terrein van de tennisclub op. Op de eerste baan die ik tegenkwam, speelde een man die ontegenzeggelijk een landgenoot was: lang, blond en enigszins bleek. Een stuk of tien mensen stonden langs de kant te kijken, allemaal op zoek naar schaduw die er niet was.

Alleen Brouwers coach had het goed voor ­elkaar met een stoeltje onder een boom. “Goed zo, Gijs”, riep hij af en toe. Niet op een enorm oppeppende manier. Eerder als een half ingedutte vader die zag dat het goed was.

Verboden te knipperen

Het stond al 5-2 voor Brouwer toen ik aankwam. Aanvankelijk leek hij door mijn komst wat minder goed te gaan spelen, maar toch won hij de eerste set nog met 6-4.

Ik moest denken aan een vriendje van ­vroeger. Toen we als tienjarigen samen naar wedstrijden van Krajicek keken, dacht hij dat het belangrijk was dat we allebei zonder te knipperen strak naar de tv keken. Deden we dat niet, dan verloor Krajicek het punt. Als Krajicek een dubbele fout sloeg, werd mijn vriendje weleens enorm boos op me, omdat hij dacht dat ik stiekem mijn blik had laten afdwalen. Het bleek, dat moge duidelijk zijn, geen beklijvende vriendschap.

Gijs Brouwer won ook de tweede set en ging door naar de halve finale. Ik was onder de ­indruk van zijn spel. Na afloop feliciteerde ik hem met de winst en hij zei: “Dank u”.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. Zijn roman De Saamhorigheidsgroep won de BNG Bank ­Literatuurprijs 2020 en De Inktaap 2022. Meer van zijn columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden