Klein verslag Wim Boevink

‘Gloom and doom’ in het Verenigd Koninkrijk

Probeer Engelse politiek maar eens te begrijpen. Het Verenigd Koninkrijk is een complex land, met een reeks van Gouden Eeuwen en doorgaande soevereiniteit, oeroude tradities, klassen, thee, maar het is ook de bakermat van de industriële, moderne tijd, van representatieve democratie, en van voetbal.

Alles wat je in en over het Verenigd Koninkrijk beweert is aanvechtbaar, behalve dat over voetbal en de wereldbeker, die sinds 1966 niet meer thuis gekomen is.

Maar verder? Hemel, hoeveel onenigheid heerst er niet, scherp aan het licht gebracht sinds dat bij voorbaat splijtende referendum in 2016, toen die representatieve democratie even werd ingeruild voor een directe; een referendum dat Boris Johnson gisteren nog de grootste oefening in democratie noemde in de geschiedenis van het land.

Je kon sinds dat splijtende moment debatten volgen via uitzendingen uit die oeroude, intussen veel te krappe zaal van het Britse Lagerhuis, het ­venijn, de verwijten, de schuldtoewijzingen, de claim uitvoerder te zijn van de wil van het volk. “We must deliver”, zei Theresa May drie jaar lang. We moeten leveren waarom is gevraagd.

Brexit. Basta. Maar dan met een deal, een net verdrag. Of toch niet?

Democratie in optima forma? Over die democratie zei Churchill al: “Het beste argument tegen de democratie is een gesprek van vijf minuten met een gemiddelde kiezer.”

Ondergangsstemming

We trokken deze zomer een paar weken door het schitterende zuidoosten van Engeland en vroegen waar we maar konden naar die brexit en overal verschilden de meningen. En de algemene stemming?

Doom and gloom. Ondergangsstemming. Op de dag van ons vertrek verscheen de Sunday Times met een onthulling over wat – in het geval van een no-dealbrexit – de gevolgen zouden kunnen zijn; de bron was een onderzoek van Johnsons kabinet. De schade voor de Britse economie was aanzienlijk, maar de regering haastte zich te zeggen dat ferme tegenmaatregelen werden voorbereid.

Van Theresa May rest het beeld van een falende en onmachtige premier, vernederd in Brussel, vernederd in het Britse parlement, niet zelden door haar eigen partij. Van Brussel rest het beeld van een corrupt, arrogant machtscentrum dat het Verenigd Koninkrijk wil laten bloeden voor zijn uittreden. Sinds dat splijtmoment is iedereen beschadigd geraakt.

Onlangs heb ik mijn vriendin Deborah, die kinderarts is in Londen en misbruikte kinderen behandelt, een eerste voedselpakket gestuurd (het bevatte onder meer pure hagelslag) om de eerste gevolgen van een brexit op 31 oktober te verzachten.

Het was met een knipoog afgesproken toen ik bij haar in Londen was, maar in mails maakte ze duidelijk hoe gedeprimeerd ze was en dat kwam niet door het belastende van haar werk.

Het ging haar om de brexit, die ze verafschuwde en ook om de premier – Boris Johnson – die recentelijk in een radio-interview het politieonderzoek naar kindermisbruik in het verleden weggegooide miljoenen noemde. Agenten deden er volgens hem beter aan op straat te zijn.

Ze zei dat ik welkom was om eind oktober terug te keren. Om de brexit te beleven en te betreuren.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden