Beeld Sjoerd van Leeuwen

Ooievaar Mickelle Haest

Gewoonlijk trekken mannen hun zwembroek aan als ze erbij komen zitten

Ik slalom tussen troep door. Overal staan dozen. Het huis staat vol. Een versleten leren bank is bedekt met een laag stof, een glazen salontafel zit vol vette vingers. Op de grond ligt een verdwaald boek, op de voorkant staat een bakfiets. “We moeten naar boven, daar is ze”, zegt de man die mij zojuist heeft binnen gelaten. Zijn snor is aan de bovenkant geel van het roken.

Op de overloop, tussen de slaapkamer en het washok, staat een bevallingsbad. Als de vrouw erin gaat zitten, golft het water tegen de blauwe opblaasrand. “Hallo, leuk dat je er bent”, zegt ze vrolijk. “We hebben het bad hier neergezet”, zegt hij. “Dan kan ze ook nog op bed als ze zou willen.” Ik knik, pak mijn spullen uit en begin de controle. De vrouw is rustig en doet het goed. “Ik heb wel dorst”, zegt ze. De man ik lopen samen naar beneden om een kopje thee te halen.

Als ik de thee maak, rookt hij een sigaret op het balkon. Nadat hij een paar halen heeft genomen, gooit hij de peuk weg en haalt een biertje uit de koelkastdeur. “Wat gaan we doen?” vraag ik. Hij heft het flesje en maakt een proostgebaar. “Nee, dat kun je niet doen. Stel je voor dat we toch nog naar het ziekenhuis moeten, dan moet jij kunnen rijden.” Ik blijf hem aankijken. Mokkend zet hij het flesje terug in de koelkast.

“Biertje?”

“Duurt best lang zo’n bevalling”, zegt hij terwijl zijn vrouw de ene wee na de andere wegwerkt. Ik kijk hem verbaasd aan. “Weet je wat, ik kruip er even lekker bij. Is dat goed?” Ik knik. Veel mannen gaan mee het bad in om hun vrouw te ondersteunen. Ik controleer het aantal centimeter ontsluiting, zie twee voeten het bad inkomen en kijk omhoog. Het is gebruikelijk dat mannen hun zwembroek aantrekken als ze erbij komen zitten. Dat is nu niet gebeurd. Als ik opzij stap, zie ik dat zijn onderbroek naast mijn voeten is terechtgekomen.

Het badwater kleurt al donker door het bloedverlies, nadat hun zoon is geboren. Daardoor kan ik niet goed inschatten hoeveel bloed de vrouw al is verloren. “Ik wil dat je eruit komt”, zeg ik daarom tegen haar. Ik help haar met haar zoon het bad uit en sla een handdoek om haar heen. Als ik haar voorzichtig op bed leg, staat de man in zijn nakie naast mij. “Heb je ook een handdoek voor mij?” Ik schud mijn hoofd, hij verdwijnt.

Even later komt hij terug met een biertje in zijn hand en een broek aan. Hij gaat naast zijn vrouw en zoon op bed zitten. “Goed gedaan, meissie”, zegt hij. Zijn vrouw kreunt. De placenta wordt geboren.

Opnieuw heft hij het flesje, kijkt me aan en zegt: “Proost.”

Mickelle Haest tekent elke week de ervaringen op van een uitvaartverzorger of van een verloskundige.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden