De Kraai

Geen bloemen maar geld

Mijn mantelpak plakt aan mijn lijf; de zon heeft haar stralen aangezet. Voor de deur waar ik moet zijn, ligt een huilende peuter op de grond. Ernaast staat een vertwijfelde moeder met rood aangelopen wangen. “Ze wil een ijsje”, zegt ze. “Ik zou het maar doen, het is warm”, zeg ik, terwijl ik aanbel.

Een vrouw van eind twintig doet de deur open. Als ze me ziet, begint ze te huilen. Ik word omringd door verdriet. In de piepkleine tuin staan hortensia’s in volle bloei. Samen met haar moeder en broer gaan we buiten zitten aan een houten eettafel.

De vader van midden vijftig is vannacht onverwacht overleden. Op tafel staat een karaf koud water. Moeder schenkt voor ieder van ons een glas in. De glazen beslaan. “We moeten doorgaan”, opent ze het gesprek en droogt haar betraande wangen. Vader is al opgehaald en overgebracht naar het uitvaartcentrum. We praten over de muziek die moet worden gedraaid tijdens de crematie. Het gezin weet goed wat hij had gewild. Moeder en haar kinderen spreken in lieve woorden over hem. De tekst op de kaart is geen probleem; ze zijn het direct eens. “Maar ik wil er nog een zin aan toevoegen”, zegt de zoon. “In plaats van bloemen willen we graag een bijdrage in de kosten.”

Mijn wenkbrauwen gaan omhoog. “Er staat toch wel eens vaker een collectebus tijdens een uitvaart”, zegt hij. “Ja”, zeg ik, “maar dat is dan bijvoorbeeld voor de Hartstichting of het Kankerfonds, als iemand bijvoorbeeld aan een hartinfarct of kanker is gestorven.”

“Overmaken hoeft niet, maar een collectebus. Als je een bruiloft hebt, staat er toch ook als cadeautip een envelop op de kaart? Ik vind die bloemen onzin. Daar wordt een kapitaal aan uitgegeven en dat wordt uiteindelijk allemaal weggegooid. Dat bedrag dat mensen aan een bloemstuk uitgeven, kunnen ze beter aan mijn moeder doneren, die kan het straks goed gebruiken.”

Moeder slaat haar ogen neer. In de aula zet de zoon op de dag van de uitvaart een zelf in elkaar geknutselde doos met een gleuf neer – naast het condoleanceregister. Een enkeling stopt er een envelopje in.

Mickelle Haest tekent om en om de ervaringen op van een uitvaartverzorger of die van een verloskundige.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden