Schrijverscolumn Franca Treur

Franca Treur is verplichte lesstof!

Het programma hing aan elkaar van goede bedoelingen. Ik zou een lezing geven voor een literair gezelschap. Voor scholieren was de toegang gratis. Op die laatste toevoeging had ik nauwelijks acht geslagen. Gratis kaartjes voor een literaire activiteit is geen lokkertje voor scholieren. Dat wist de organisatie ook, vorig jaar waren er slechts vier leerlingen op afgekomen. Die waren supergemotiveerd, maar toch, de organisatie zag liever een overvolle zaal. Daarom hadden ze de avond dit keer voor scholieren verplicht gemaakt. Ze konden er punten mee verdienen. Dat was alleen niet aan mij doorgegeven.

Dus stond ik ineens voor een aula met een paar honderd rumoerige bovenbouwers. Die werden niet stil toen ik achter een lessenaartje ging staan, en dat verbaasde me niets. Ik had net een week lang, en zelfs die middag nog, allemaal middelbare scholen bezocht, en wist weer hoe een klas vol opgefokte pubers ruikt. Wel verbaasde het me dat de docenten niet ingrepen. De raddraaiers konden in die aula volledig hun gang gaan, en deden dat ook. Ik moest maar zien hoe ik het oploste.

Het leek me niet verstandig vast te houden aan mijn plannen voor de avond, die immers op volwassenen waren toegespitst. Gelukkig had ik een voorleesverhaal bij me. Ik heb daar goede ervaringen mee. Voor jong en oud zit er genoeg spanning in om de aandacht vast te houden.

Een gast ontvang je met egards

Maar dit keer werkte niets. Het rumoer werd zelfs zo erg dat een bezoeker van de literaire vereniging midden in het verhaal opstond en de pubers een buitengewoon felle reprimande gaf. Hoe konden ze nou iemand uitnodigen en vervolgens door haar verhaal heen gaan zitten praten? Een gast ontvang je met egards, en als ze niet wisten wat egards waren, moesten ze dat thuis maar eens opzoeken. Voor nu betekende het dat ze hun mond moesten houden. De leerlingen schrokken. Eventjes. Maar het verhaal was nog niet uit, of de herrie keerde terug.

De leerlingen mochten nu vragen stellen die ze van tevoren in een les hadden bedacht. Hoe lang doet u over het schrijven van een boek? Werkt u aan meerdere boeken tegelijk? De vragen waren nauwelijks te verstaan. De antwoorden moest ik schreeuwen om erbovenuit te komen.

Na afloop sprak ik een zeer tevreden docent. “Ik vond dat de scholieren heel goede vragen hadden”, zei ze trots. Ik trok mijn wenkbrauwen op. Ik had afgelopen week wel interessantere interactie gehad, zacht uitgedrukt. Maar toen maakte mijn verontwaardiging plaats voor medelijden. Ik kon zo naar huis en zou voorlopig geen scholier meer zien. Zij moest ze de volgende ochtend weer te lijf, en kon dan opnieuw op zoek naar iets om optimistisch over te zijn. Het literaire gezelschap was ook blij: “Wat een fantastische opkomst!” Zo’n score hadden ze nog nooit gehad.

Alle leerlingen wilden met me op de foto. Het bleek dat ze moesten kunnen bewijzen dat ze erbij waren geweest. Een selfie met mij volstond; dan konden ze er in de pauze vandoor. Een ­jongen kwam hijgend het kamertje binnenvallen waar ik een bekertje thee stond te drinken. “Bent u de schrijfster?” Hij had nog een vraag, al wist hij even niet meer welke. Het bleek dat hij door een training de bijeenkomst had moeten missen, maar hij was daarna heel hard naar school gefietst. Om nog gauw die selfie te scoren.

Franca Treur schrijft met Gerbrand Bakker om beurten een wisselcolumn over lezen, schrijven en het literaire leven.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden