Ik heb een droom Fokke Obbema

Fokke Obbema: Ik lach in mijn slaap, tot schateren aan toe

Fokke Obbema Beeld Jorgen Caris

In deze interviewrubriek vraagt de redactie van Trouw aan bekende én minder bekende mensen waar ze over dromen, overdag of ’s nachts. Vandaag: Fokke Obbema.

“Droombeelden van de nacht dat mijn hart plotseling stilstond heb ik niet. Enkele minuten was ik klinisch dood. Ik herinner me er helemaal niets van. Mijn dood heb ik van horen zeggen. Maanden later droomde ik eenmaal dat het weer mis was met mijn hart. In paniek werd ik wakker. Heel langzaam drong tot me door dat het een nachtmerrie was, maar de ervaring was zo echt en heftig geweest dat het dagen duurde om ervan te herstellen.

Fokke Obbema is redacteur van de Volkskrant. Zijn ‘De zin van het leven. Gesprekken over de essentie van ons bestaan’ is een bundeling van eerder gepubliceerde interviews. Hij werkt aan een nieuwe serie over dit thema.

Stressdromen heb ik vaker, maar er zijn ook vrolijke. Mijn vrouw zegt dat ik geregeld lach in mijn slaap, tot schateren aan toe. Helaas onthoud ik alleen de dromen waarin ik onmogelijke logistieke puzzels probeer op te lossen: ik moet interviewen of in het openbaar optreden, maar worstel nog met mijn zoekgeraakte bagage of treinverbindingen. Of ik moet een redactioneel commentaar schrijven, terwijl ik tegelijk het nieuws moet verslaan.

Omarm de dood

Dit soort stress, die ik als journalist ken uit de dagelijkse krantenpraktijk, heb ik lang gebagatelliseerd, maar inmiddels neem ik die veel serieuzer en zie ik het als een mogelijke verklaring voor mijn hartstilstand. Doen alsof je alles onder controle hebt, is een overlevingsinstinct. Er is durf voor nodig om je kwetsbaarheid te tonen. Ik ben mijn sterfelijkheid onder ogen gaan zien: het maakt je dankbaar voor weer een nieuwe dag. Je kunt het leven pas echt omarmen als je ook de dood omarmt, zoals kunstenaar Job Koelewijn zegt.

Hij is een van de mensen die ik interviewde over wat de zin is van het leven. Na mijn hartstilstand hield die existentiële vraag mij bezig en ben ik gesprekken gaan voeren met onder meer filosofen, theologen, schrijvers en mensen met ingrijpende levenservaringen. Wat in al die interviews naar voren kwam, is het belang van verbinding. Ook ik vind dat essentieel: verbinding – met anderen, met de natuur, met een boek dat je schrijft – geeft het leven betekenis. Zin suggereert een hoger doel, betekenis vind ik een beter woord: het geeft aan dat het leven genoeg heeft aan zichzelf.

Spiritueel leraar Jan Geurtz zette mij op een ander been door te benadrukken dat de vluchtigheid van het leven juist mooi is, dat het eigenlijk niets voorstelt. ‘Ons leven is als de droom die we de afgelopen nacht hadden – we ervoeren die als heel echt, maar nu zijn we hem al vergeten. Dat we dit niet zo zien komt door ons ego, dat wil belangrijk zijn. De kunst is door te krijgen dat het leven een droom is, dan wordt het leuker.’ Volgens hem zijn we niet meer dan een druppel bewustzijn in een oceaan ervan – met onze dood vloeit die druppel weer weg. Ik vind dat een mooi perspectief, het is een manier om je te verzoenen met de eindigheid van ons bestaan.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden