null Beeld Marc Brester
Beeld Marc Brester

ColumnRosita Steenbeek

Even kijken hoe het gaat met Aziz uit Eritrea

‘Je kunt daklozen beter niet testen want wat moet je als ze positief zijn?’, waarschuwden verschillende instellingen. Ziekenhuis San Gallicano in Trastevere, altijd betrokken bij de meest kwetsbaren, liet zich niet weerhouden en maakte ambulances tot testlocaties.

Geen van de hotels, die allemaal leeg staan en waarvan sommige al dienst doen als covid-opvang, had trek in coronagevallen van de straat.

Behalve Hotel Casa Tra Noi.

Bruno, die op straat is beland en die ik regelmatig tegenkom in mijn buurtje, vertelde dat een vriend van hem daar zit, Aziz uit Eritrea­­. Hij maakte zich zorgen en was blij dat ik een kijkje wilde nemen, want zelf is hij te slecht ter been.

Maria met kind

Over een stille kronkelende straat klim ik de Monte del Gallo op, een heuvel achter de Sint-Pieter. De weg die wordt geflankeerd door villa’s waarvan vele in andere tijden fungeerden als hotel, eindigt op een weids terrein met drie kleine flatgebouwen. Het middelste wordt bekroond door een reusachtige Maria met kind.

Helaas is de directrice er pas weer na het weekend, vertelt de receptionist.

Ik loop verder naar het gebouw met de Madonna waar mensen over de reling van hun balkon leunen.

Op de bovenste van de vier verdiepingen zwaait een vrouw.

“Woon je hier?”, vraagt ze.

Ze heet Helena en ze komt uit Roemenië.

We moeten hard roepen wat enige diepgang bemoeilijkt. Ze banjert heen en weer over haar balkon om te laten zien hoe groot het is maar na tien dagen isolement heeft ze het nu wel gehad.

“Ik heb zo’n zin in chocola!”

Op dat moment komt een in het wit verpakte man naar buiten. Hij was verpleger in ziekenhuis Bambino Gesù en werkt tijdelijk hier.

Een weg terug naar de maatschappij

“Het ergste is de eenzaamheid. Maar mensen krijgen hier een nieuwe kans want als ze coronavrij zijn verhuizen ze naar het naburige gebouw. Daar helpen sociaal werkers hen bij het vinden van een weg terug naar de maatschappij. Een enkeling is daar overigens niet van gediend.”

Bruno kan ik geruststellen: het gaat steeds beter met Aziz.

“O excuus, daar is de maatschappelijk werkster die iemand naar een ander onderkomen brengt.”

Binnenkort kom ik weer, zeg ik, met chocola voor Helena.

“Ze zorgde voor een oude dame bij wie ze inwoonde. Toen de dame stierf belandde ze in de asfaltjungle.”

Op de terugweg naar beneden neem ik een caffè bij de enige bar van de buurt. Naast me is een middelbare man aan het bier.

Ik vertel waar ik ben geweest.

Hij was privéchauffeur van een familie in de binnenstad. Ze reisden veel maar dat is voorbij. Het werk was zwart, waardoor hij nergens recht op heeft en bovendien is hij de auto kwijt.

“Ik woon gelukkig nog bij mijn ouders anders was ik ook op straat beland.”

Rosita Steenbeek is schrijfster en woont deels in Rome. Meer van haar columns leest u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden