Eric Corton

Onverdoofd

Eric Corton: ‘Als ik iets lekker vind wil ik méér’

Eric Corton Beeld Martijn Gijsbertsen

In ‘Onverdoofd’ spreekt schrijver Erik Jan Harmens met mensen die net als hijzelf hebben besloten zichzelf niet langer te bedwelmen. In aflevering 5 acteur en presentator Eric Corton (50): “Ik deed altijd vierhonderd verschillende dingen tegelijk, achteloos, zonder richting eigenlijk.’

Als ik de podcast begin met mijn vaste aankondiging over ‘leven in het licht’ moet Eric lachen, omdat het toch ook wel een beetje born again christian klinkt. Bovendien heeft hij altijd wel in het licht geleefd, meent hij, ook toen hij nog rookte, dronk en coke gebruikte. “Maar dat was dan soms het licht van een allesverzengend vuur, zal ik maar zeggen. Ik heb in kennelijke staat heel mooie, grappige, rare, idiote dingen meegemaakt en heel veel plezier gehad. Maar het was een ander licht dan het licht waar ik nu in sta: dat is een helder, fris, nieuw ochtendlicht.”

Waar ik jarenlang dronk om dingen te verdringen en pijn te onderdrukken, kwam bij Eric de drang naar onmatigheid meer voort uit verveling. “Ik dacht: het gaat allemaal hartstikke goed met me: eens kijken of het stuk kan. Ik was begin twintig en ging voor filmopnames naar Argentinië, daar stond een doos op tafel van laten we zeggen twee keer het formaat van een boek en die doos zat vol coke. Iedereen snatste de hele dag door, ik ook. Zeven maanden later was ik thuis en had ik een probleem. Zeker omdat dat spul hier in Nederland vaak wordt versneden met speed en andere narigheid, je staat meteen strak. Ik kreeg meteen de neiging om er heel veel bij te gaan zuipen, want ik ben mateloos. Als ik iets lekker vind, wil ik méér.”

Beeld Martijn Gijsbertsen

Eric Corton gebruikte met tussenpozen jarenlang cocaïne, iets wat hem soms onrustig en gejaagd maakte. “Ik deed altijd vierhonderd verschillende dingen tegelijk, achteloos, zonder richting eigenlijk. Als ik een acteerklus had voor televisie, was ik naast het werk enorm bezig om het heel leuk te hebben met al die mensen. Het was altijd een soort gespleten concentratie, van alles een beetje. Nu ben ik veel geconcentreerder op wat ik doe, veel kritischer. Of het heel gezellig is met de mensen eromheen, dat dondert niet meer zo. Ik probeer het wel gezellig te houden natuurlijk, maar het gaat om het werk. Vorig jaar speelde ik in theaters meer dan honderd keer de solovoorstelling ‘Ma’, naar het boek van Hugo Borst. Daar zou ik destijds niet de concentratie voor hebben gehad, ik was met andere dingen bezig.”

“Het interesseerde me vroeger eerlijk gezegd niks of ik voor mijn dertigste dood zou gaan. Zelfs toen ik vader was waren er momenten waarop ik dat had, dat zijn dingen waar ik met terugwerkende kracht erg van geschrokken ben. Hoe kan het, dat je vader wordt en tegelijkertijd de wens blijft houden, al dan niet bewust, om jezelf te vernietigen? Waarom stond ik als kersverse vader middenin de winter, bij min twintig, op het balkon sigaretten te roken en dan met een schuin oog naar binnen te kijken om te checken of die kleine niet van de bank rolde… ‘Wat sta ik hier te doen?’ dacht ik dan, maar ik deed het toch. En als ik de deur uit was ging het los, vanuit een gedachte, en dat was een fabeltje waar ik op dat moment echt in geloofde, ik dacht: als ik nu omval, dan hebben ze in ieder geval een vader gehad die gelééfd heeft. Dát dacht ik.”

Reïncarnatie van Serge Gainsbourg

Eric praat snel, maar nu valt er even een stilte. Die is welkom, want ik realizeer me dat ik precies zo was als hij. Als ik na een wilde nacht ’s ochtends vroeg met een houten kop en een kleuter op schoot Teletubbies zat te kijken, voelde ik me behalve hondsberoerd ook een hele meneer, een rocker, de reïncarnatie van Serge Gainsbourg. “Het is de grootste totale nonsens die er is”, helpt Eric me toch maar weer even uit die droom.

“Ik noem geen namen, maar praat eens met kinderen van muzikanten, schrijvers, kunstenaars, die zo geleefd hebben en jong zijn overleden. Geloof me, niemand van die kinderen die achtergebleven zijn zegt nu: het was geweldig. Natuurlijk zal er gepast respect zijn voor wat iemand artistiek gezien heeft gepresteerd, maar die romantiek is gebaseerd op een leugen, die ik lang voor waar heb aangenomen. Want als ik thuiskwam trok ik terwijl ik een flesje opwarmde in de magnetron een fles wijn voor mezelf open. Was het flesje leeg, dan was mijn fles ook leeg. Mijn kind en ik liepen één op één.”

Beeld Martijn Gijsbertsen

Ondanks de romantiek groeide onderhuids de ontevredenheid: “Het kwam voor dat ik drie gram coke kocht, de eerste gram wegsnoof en dan dacht: verdomme Eric! Waarna ik die twee gram die ik nog overhad door de plee spoelde, maar dan voelde ik me een paar uur later weer slecht en bestelde ik opnieuw. Het ging niet langer, er gingen te veel dingen stuk, of bijna stuk.”

Afscheid nemen van de jacht

“Coke maakt egoïstisch, je gaat de hele tijd over grenzen heen: die van jezelf, maar nog twee keer zo hard die van een ander. Heel lang heb ik vanuit de Desmet Studio’s in Amsterdam het programma Club 3 voor 12 gepresenteerd, op 3FM. Daar dronk ik in de loop van de avond eigenlijk altijd. Als het programma was afgelopen kón ik naar huis gaan, daar zat iemand op de bank die dat misschien best gezellig zou vinden, maar dan moest ik tóch naar Paradiso. Ik was een leuke vader, omdat ik er was op de leuke momenten. De niet-leuke dingen, zwemles bijvoorbeeld, deed ik niet, dat liet ik over aan mijn geliefde. Daar schaam ik me nu kapot voor. We hebben hier later veel over gepraat en zijn er goed uitgekomen, maar dat zijn de dingen waar het ’m in zit.”

“Stoppen met coke was niet eenvoudig. Ik heb eerst de nummers van alle dealers uit mijn telefoon verwijderd, plus die van mensen die ik goed kende die contact hadden met die dealers. Vervolgens ging ik plekken mijden waar ik mensen kon tegenkomen die gebruikten. Zo wás het er gewoon niet meer en na een half jaar had ik ook echt het zelfvertrouwen dat ik het nooit meer aan zou raken. Dat is gelukt.”

Met de drank stopte hij drie jaar geleden, na een laatste zomervakantie waarin hij flessen rosé leegdronk als limonade. “Weet je wat het is”, zegt Eric. “Stoppen is uiteindelijk gewoon: stop-pen. Niet: even pauze houden, denken dat het goedkomt of een van de andere vierhonderd variaties op dat thema. Stoppen is: nooit meer beginnen. Dat is een rouwproces en een afscheid, een afscheid van een systeem. Stoppen met coke is ook: afscheid nemen van de jacht, het bellen met dealers, de spanning van staat-de-auto-al-voor, instappen, meerijden, spul krijgen, euro’s geven, dat hele spel nóóit meer doen. Het is wat je te doen staat, als je weet dat je het niet een béétje kan. Ik kan dingen niet een béétje.”

Beeld Martijn Gijsbertsen

Eric is gaan fietsen. “Dat heb ik, op dezelfde mateloze manier als mijn middelengebruik, snel naar een hoger niveau getild. Een soort gezellige prestatiedrang, die ervoor zorgt dat ik het ook echt niet erg vind om die andere dingen te laten. Want ik weet: als ik nu ga drinken, kan ik morgen niet fietsen. Heel praktisch eigenlijk.” Een afleidingsmanoeuvre? vraag ik. “Nee, want dat zou betekenen dat ik nog steeds heel graag wil drinken. Ik merk dat dat weg is. Ik kan naar het Boekenbal gaan en het leuk hebben, tot iedereen in de olie is en dan ga ik naar huis. In het begin ging ik nergens meer naar toe, maar mijn geliefde zei: Ga, je vind wel een manier om het leuk te hebben. Ze had gelijk, al zit de lol nu meestal aan het begin van de avond, niet meer aan het eind. Mensen weten het nu, dat ik vroeg weg ben, ze zeuren niet meer aan mijn kop: Ah joh, toe nou, blijf nog even. Die euforie van nachten doortrekken is weg, maar ik heb er een andere euforie voor teruggekregen. Die is er de volgende ochtend, om tien over zeven, als ik op de fiets stap. Want ik fiets wel vaak, ja. Vier, vijf keer in de week...zes keer. Mateloos ook weer, ja. Altijd mateloos.”

Luister ook naar de podcasts van deze gesprekken via trouw.nl/onverdoofd, via iTunes of Spotify of via de app op je smartphone. Reacties welkom via tijdreacties@trouw.nl

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden