Klein Verslag Wim Boevink

Er is soms zoveel samenleving, zoveel oordeel, dat ik mijn wereld maar verklein

Laatst schreef Rosanne Hertzberger, die ik met ontzag lees, in NRC een column over onze staat van zijn, anno 2019. Een overdaad aan kwetsbaarheid signaleerde ze. Elk mens heeft wat, is wel ergens beschadigd, we leven in een samenleving die permanent slachtofferhulp nodig heeft. En het is nog hip ook, om kwetsbaar te zijn.

‘Iedereen heeft een burn-out, adhd, is angstig of depressief of alles tegelijk. Iedereen is verkracht of op zijn minst aangerand, of een keer onheus betast, of bejegend. Iedereen lijkt te twijfelen of zijn geslacht wel helemaal bij hem of haar past. Als je een gedragsstoornis hebt of eentje in het autistisch spectrum dan verstop je die niet, maar dan zet je die in je Twitter-bio. Heel erg 2019.’

Geen gedachte zonder twijfel

Ik lees zulke zinnen met even veel jaloezie als huiver: jaloezie omdat ze zo kloek en scherp klinken en zo overtuigd, huiver omdat ze zo boud zijn en zo... zo... iedereen.

Zelden ben ik tot zulke krachtige algemene beweringen in staat, ik kan geen gedachte zonder opkomende twijfel ten einde denken. Vrijwel elke opvatting over de samenleving zakt scheef zodra hij staat, het is een wonder dat ik zo lang in een dagblad heb overleefd. Of ik zoom teveel in of ik zoom teveel uit, ik krijg nooit iets scherp.

Dinsdag las ik bij mijn gewaardeerde collega Sylvain Ephimenco hoe hij Robert Oey, de man van Femke Halsema, vonniste.

‘Dom, hautain, flapuit, zelfingenomen, macho, puberaal, vulgair.’

Vlijmscherp

Ook hier: geen spoor van twijfel, vlijmscherp. Zonder de persoon in kwestie gesproken te hebben. Het oordeel is geveld op basis van een interview.

Ik las het interview met Oey, welwillend, aarzelde soms bij een gemaakte keuze, die ik toeschreef aan het egomane dat kunstenaars aankleeft, maar grote verontwaardiging voelde ik nergens opkomen.

Het kwam me voor dat hij schuld afwendde van zijn vrouw, van wie hij hield, en ook zou het kunnen dat hij dat heel berekenend deed en uit liefde, zodat zijn vrouw als slachtoffer gezien zou worden, slachtoffer van te zelfzuchtige, onnadenkende man.

Zoomde ik te veel in?

Deed het ertoe? Ik wenste hem – en haar – het allerbeste.

Er is soms zoveel samenleving, zoveel oordeel, dat ik maar besluit mijn wereld te verkleinen.

Stijve stoet met koetsen

Ik heb een vogelvoederbol aangeschaft, een transparante bol van plastic met ronde openingen aan weerszijden, die je met een zuignap tegen het glas van de tuindeur kunt plakken. De bol heeft bij de openingen twee smalle landingsplateau’s voor mussen en mezen en roodborsten en groenlingen, nu ja, voor kleine vogels.

Naar het schijnt zijn ze slim genoeg om niet tegen het glas te vliegen, want daar was ik een beetje bang voor. Het liefst zou ik nu de uren doorbrengen in de kamer, in afwachting van de eerste mus of mees, terwijl door Den Haag een stijve stoet met koetsen trekt, op weg naar weer een gebeuren met veel commentaar, over koopkrachtplaatjes en pensioenkortingen waarover in parlementaire omgeving nog lang nagepraat zou worden.

‘Kippenvel bij de balkonscène’, hoor ik iemand zeggen op tv, in de wereld die mij even niet aangaat.

Ik heb mijn bol.

Waar niks gebeurt.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden