null Beeld Loek Buter
Beeld Loek Buter

ColumnMerijn de Boer

Eén verhuizer ontfermde zich over mijn boekenkast, ik zwermde bezorgd om hem heen

Deze zomer verhuis ik met mijn gezin van Jeruzalem naar ­Tunis. Het is de derde ver­huizing in een paar jaar. Eerder verplaatste onze huisraad zich van Haarlem naar New York en vervolgens van New York naar Jeruzalem. Omdat ik ­bibliofiel ben (ik kom er maar gewoon voor uit) maak ik me altijd vooral zorgen over mijn boeken.

Bij die eerste verhuizing naar New York ontfermde één verhuizer zich een dag lang over mijn boekenkast, terwijl de anderen de rest van onze spullen inpakten. Ik zwermde voortdurend bezorgd om hem heen, erop lettend dat hij de boeken zorg­vuldig met de rug naar buiten in de doos legde (zo was het me ooit geleerd door een collega met een antiquariaat).

Na een tijdje hield ik het niet meer uit. “Kan ik je misschien helpen?” vroeg ik.
De verhuizer keek me kalm aan. “Als het je om het even is, doe ik dit liever alleen”, zei hij.
“O. Ja, natuurlijk”, zei ik. En excuus mompelend maakte ik me uit de voeten.

Nagelbijtend keek ik vanuit de tuin voortdurend door het raam naar binnen. De verhuizer had die dag op geen enkele manier laten merken dat hij om boeken gaf.

Een paar maanden later lagen al mijn boeken op stapels in ons New Yorkse appartement. Die ging ik nu fijn allemaal op alfabet in de kast zetten, netjes met de ruggen naast elkaar. Menig bezoeker heeft al grapjes gemaakt over mijn boekenkast, een toonbeeld van neurose.

Terwijl ik elk exemplaar controleerde op butsen of scheurtjes, trof ik ineens een pakje aan. Alle boeken hadden gewoon los in de dozen gezeten, maar een was nog eens extra ingepakt.

Het bleek Sodom en Gomorra van Proust te zijn, de gebonden uitgave van De Bezige Bij uit de jaren negentig. Een veel gezocht antiquarisch boek, waar ik behoorlijk veel geld voor had betaald. Een van de duurste boeken uit mijn kast. En die verhuizer wist dat dus! Ik zag er een stille wenk van een zielsverwant in. Hij liet me op deze manier subtiel weten dat hij ook een literatuurliefhebber was. Dat niet alleen. Hij was een medebibliofiel.

Later begon ik hieraan te twijfelen. Want waarom had hij dan niet álle delen van Op zoek naar de verloren tijd apart ingepakt? Sodom en Gomorra is weliswaar het meest gezochte deel, maar de andere zes zijn ook veel waard. De complete set staat voor 500 euro op Boekwinkeltjes.

Misschien, bedacht ik, was het de verhuizer wel om iets anders gegaan. Volgens velen is er nooit zo treffend over homoseksualiteit geschreven als door Proust in Sodom en Gomorra. Was dat het misschien? Wel een stille wenk, maar niet van een medebibliofiel? Ik zal het nooit weten.

Merijn de Boer is schrijver, huisman en expat. Zijn vrouw is diplomaat. De Boers laatste roman De Saamhorigheidsgroep stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2021.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden