Klein VerslagWim Boevink

Een onverwachte sensatie in Zandvoort

De pater familias werd 85 en de familie vierde het in Zandvoort. In de ochtend scheen de zon en de festiviteiten, die tot de volgende dag zouden duren, werden geopend met een lunch in een eenvoudige, uit glas en houten delen bestaande strandtent, die nog maar net voor het seizoen was opgebouwd; de deuren sloten nog moeizaam.

Omkaderd door raamkozijnen leek het zicht op het strand op het panorama van Mesdag, figuurtjes in het gele zand, een koppel paarden, een eerste vlieger. In de middag trok de wind aan en verschenen er wolken en al gauw was de hemel grijs.

De pater familias had het eerste deel van zijn leven in Zandvoort doorgebracht voor hij met zijn vrouw en jonge kinderen naar Brabant emigreerde. Tijdens de lunch werden herinneringen opgehaald aan het circuit en de Formule 1- races; de jarige had er als jongeman nog kaartjes verkocht en menig race op de tribune mee beleefd.

Tarzan de aardappelteler

Hij somde namen op van legendarische coureurs en ook werd eraan herinnerd dat enkele bochten namen dragen van verongelukten. Gerlach, Slotemaker. De crash van Wim Gerlach had hij zelf nog gezien; de wagen was niet uitgerust met een rolbeugel en sloeg over de kop. Hij vertelde beeldend hoe het hoofd van Gerlach de klap opving ; zijn gehoor luisterde met afgrijzen.

Ook kon hij de herkomst van de naam van de beroemde Tarzan-bocht verklaren. Tarzan was de Zandvoortse bijnaam van een duinwerker die op de plaats van het circuit een aardappelveldje had; een grote kerel die in postuur en lichaamsbouw iets van Johnny Weismuller moet hebben gehad.

Omkaderd door raamkozijnen leek het zicht op het strand op het panorama van Mesdag.Beeld Wim Boevink

In de opstekende stormwind werd naar het circuit gewandeld, daar was iets gaande. Je kon het hoge geluid van race-auto’s horen. In de verte werden mensen waargenomen op een duintop, er voerde een smal pad naar toe. Weliswaar was het duin met een provisorisch hekwerk afgezet, maar de delen lieten zich ver genoeg uit elkaar buigen om doorgang te verlenen. De 85-jarige klom nog tamelijk soepel door het mulle zand omhoog en zie, een uitzicht opende zich op vrijwel het gehele vernieuwde circuit. En er werd geracet.

Maagdelijk asfalt

Naar later zou blijken was het gezelschap getuige van de eerste race sinds de verbouwing; de coureurs hadden na afloop nog geen idee waar de snelste lijn te vinden was in de brede nieuwe kombochten.

‘Dit is een sensatie waar ik niet op had gerekend’, zei de jarige wat ­beduusd. Er was iets roerend aan dat beeld van die rijzige man op die duintop en daar beneden het hoge gieren van automotoren over maagdelijk asfalt.

Het was alsof hij terugkeek in zijn eigen leven.

Toen enkele familieleden die middag een wandeling door het dorp maakten, was hij er ook bij, onvermoeibaar. Hem werd gevraagd naar een goede boekhandel, maar die was er niet. Er was alleen de Bruna, zei hij. De ijswinkel van Giraudy was nog gesloten en Zandvoort lelijk als altijd. Het Circustheater grijnsde als een Cliniclown aan een ziekbed.

De zee trok zich er niets van aan. Die rolde met grijs-witte golven aan in de harde wind.

Die avond aten ze aan het strand in een club. Warm licht stroomde uit de ramen. Iedereen sprak hem even toe en wist: er was hier iets om dankbaar voor te zijn. 

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Abonneer je op zijn column in onze mobiele app en lees hem als eerste.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden