po PolskuJaap Robben

Een boodschap voor een jong stel uit 2050

Welche Arbeit macht dir spaß?” Iwan vertaalt mijn vraag voor zijn mannen. Alle vier halen ze hun schouders op. We pauzeren en zitten op omgekeerde emmers in onze toekomstige slaapkamer.

“Glaswol in het plafond doen?” probeer ik hen uit de tent te lokken. Dat vind ik zelf namelijk de meeste smerige klus. Zo akelig dat ik het alsnog zelf doe omdat ik hen er niet mee wil opzadelen. Izolasja, versta ik uit Iwans vertaling van mijn vraag. Weer halen ze alle vier hun schouders op. Dan tikt Marek op zijn borst en zegt iets in het Pools. “Hij is eigenlijk tegelzetter”, vertaalt Iwan. En Tomasz blijkt gediplomeerd auto-technicus. Patryk heeft zijn middelbare school niet afgemaakt, maar is lasser. En Wojtek is eigenlijk opgeleid tot boswachter. Hij wijst door het raam naar onze tuin, het is een van de eerste keren dat ik hem zie glimlachen.

Ruggen en armen worden gestrekt, nekken en vingers knakken. Iedereen werkt zich omhoog om weer aan de slag te gaan. De afgelopen drie dagen hebben ze onafgebroken gipsplaten tegen onze plafonds geschroefd. Iedereen kleurt wit van de kalk, alle ogen zijn rood van irritatie. De beschermende brillen die ik heb gekocht, weigeren ze nog altijd.

Beeld Hanne van der Woude

Wanneer ik even later weer achter mijn laptop zit om te schrijven, vraag ik me af of zij eigenlijk voldoening halen uit hun werk. Wat zien zij als ze met hun busje door de dorpen jakkeren? ‘Dáár heb ik een badkamer betegeld, dát huis heb ik zo strak geverfd, die oude perenbomen lopen straks weer mooi en vol uit, omdat wij die vorige herfst hebben gesnoeid.’ Of kijken ze niet uit de autoramen en worden ze ’s ochtends zomaar ergens door Iwan afgezet met hun rugzakken en koelboxen?

Zouden ze op een kaart kunnen aanwijzen waar ze op dit moment werken? Of bevinden ze zich vooral 14 uur rijden van hun thuis? Voelt het voor hen lekker om een klus af te ronden of is werken als het eten van een oneindige boterham? Misschien betekent werk voor hen slechts het ruilen van hun levensuren tegen geld.

Een week later valt het mijn lief op dat we zijn vergeten om in onze slaapkamer een kabel door het plafond te trekken voor een lamp. We vinden een route voor die kabel waarvoor we slechts één gipsplaat hoeven los te maken en achteraf weinig moeten bijsmeren. Ik hou de ladder vast en mijn lief klimt omhoog met de boormachine. Na wat gewrik komt de plaat los. Brokjes kalk tikken op de grond. Ik neem de plaat van haar aan en hoor haar dan grinniken.

“Wat is er?”

“Kijk eens op de achterkant.”

Daar is met een marker-stift geschreven: ‘Tomasz & Patryk 2019’.

We kijken glimlachend omhoog naar onze strakke, witte plafonds. Misschien hebben ze ons hele huis wel gesigneerd. Deze boodschap is niet voor ons bedoeld, maar voor het jonge stel dat in 2050 deze oude rommel uit dit huis sloopt. Ik hoop dat zij het dan zien.

Schrijver Jaap Robben zoekt in dit feuilleton contact met de Poolse klussers in zijn woonboerderij net over de Duitse grens.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden