null Beeld
Beeld

RommelenLiesbeth Mende

Een ballon van het laatste feest dat hier gevierd is

In het nieuwe huis krabben we het behang van de muren. In het oude huis staan ingepakte dozen klaar om te verhuizen. Het huis ziet er leeg uit. Op de kast ligt nog een ballon, waarschijnlijk van het laatste feest dat hier gevierd is.

Twee keer per jaar, op de verjaardagen van mijn zonen, kwam de hele familie eten. Ze kwamen nooit voor een uur of drie. Behalve Hanne, die stond om elf uur al voor de deur. Hij ging op zijn gemak aan de keukentafel zitten met zijn puzzelboek of laptop, terwijl ik als een razende ging opruimen, koken en taarten bakken.

Een keer was ik een paar dingen vergeten te kopen en fietste snel naar de Plus. Er was daarna tijd genoeg om nog even te douchen voor Hanne kwam. Ik fietste met mijn boodschappen de straat in en zag Hanne op het schoolplein tegenover ons huis staan. Was hij er nu al? Hij kwam altijd te vroeg, maar nu was hij wel heel vroeg. Naast hem stond een kleine, stevige vrouw met een bril en warrig haar. Wie had hij meegenomen? Het kwam echt niet uit. Ik moest nog honderd dingen doen voor de verjaardag. Een beetje boos zette ik mijn fiets tegen het huis. Hanne kwam naar me toe met dat mens achter zich aan. Ik had rustig willen douchen.

“Ze wil iets van je”, zei Hanne.

“Je bent vroeg, Han”, zei ik. Ik haalde de plastic zakken uit mijn fietstas en opende de voordeur. Met de tassen in mijn hand liep ik naar de keuken. Hanne en de vreemde vrouw volgden me.

“Ze wil een pot van je”, zei ­Hanne.

Ik zette de tassen neer.

Hi, I’m your neighbour”, zei de vrouw met de bril. “I’m from Australia.”

Hi”, zei ik terug.

“Ze heeft iets in de tuin gezien”, legde Hanne uit. Ik zuchtte. Kon dit niet een andere keer? We liepen door de achterdeur de tuin in. Ze wees naar een balkon verderop, vertelde dat ze daar woonde en dat ze een pot in onze tuin had zien staan. Ze liep op de grote, lege pot af, waar ooit een kerstboom in had gezeten. “I want to buy this.”

Ik keek Hanne aan. Hij haalde zijn schouders op. De vrouw haalde twintig euro uit haar broekzak, drukte die in mijn handen en bedankte me. Ze ­pakte de pot beet en liep met snelle passen de tuin uit. Hanne en ik gingen naar binnen.

“Geen idee wie dat was”, zei Hanne.

“Ik dacht dat ze met jou was meegekomen.”

“Ik heb haar nooit eerder gezien. Ze had het steeds maar over een pot.”

Ik zette koffie. Hanne ging aan tafel zitten en pakte zijn puzzelboekje.

Schrijfster Liesbeth Mende (1975) is gescheiden en moet kleiner gaan wonen. De verhuisdozen staan klaar. Dit is de laatste aflevering. Eerdere afleveringen vindt u hier.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden